Hey sweeties!

Hier is dan eindelijk weer een message from down under. Ik weet dat het lang heeft geduurd (te lang), and I don't wanna make any excuses, maar de tijd is voorbij gevlogen, en vliegt nog steeds... richting die eind juni waar de familie doorzon zo naar uit zit te kijken (right dad ;)). Op sommige momenten was ik ook gewoon te lui om iets te schrijven, en daar heb ik nu wel spijt van, maarja... dat was dan en dit is nu, daarom typ ik nu dit bericht. (En een goedbedoeld advies: maak het jezelf gemakkelijk, neem een koekie en een kopje thee voor je begint met lezen, en ga even naar de wc als je moet, nu kan het nog... ik heb je gewaarschuwd. Ik wens je veel leesplezier).

Ik weet gewoon niet waar te beginnen... maar wat een reis! Ik kwam naar Nieuw-Zeeland met bepaalde verwachtingen en doelen, maar als ik nu terugkijk heb ik het verloop van mijn reis totaal niet aan zien komen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen seconde spijt gehad van mijn reis... en nu ook niet, want ik zit er nog middenin. Op de middelbare school heb ik veel kennis opgedaan over de wereld om ons heen, maar op deze reis heb ik veel geleerd over mezelf en de mensen om ons heen die deze planeet zowel draaglijk als ondraaglijk maken. Ik ben dankbaar voor alle mooie momenten die ik heb mogen meemaken, maar net zo dankbaar voor de momenten waar het slechter met me ging, want het zijn die momenten waar ik met mezelf geconfronteerd werd en de kans kreeg me persoonlijk te ontwikkelen. Wat er op je pad komt kun je niet bepalen, maar welke kant je op gaat wel.

Ik ben door veel verschillende fases gegaan, en hoewel ik denk dat ik op bepaalde punten ben gegroeid heb ik het gevoel dat ik voorlopig nog niet klaar ben met mezelf ontplooien. Maar is er eigenlijk wel een eindpunt? I don't think so. Er valt altijd wel wat te verbeteren, but then... niemand is perfect, en toch is iedereen goed just the way they are. Je leeft maar een keer, dus laat ik me nou niet alleen maar bezighouden met het perfectioneren van alles (zegt de perfectionist herself) maar vooral genieten van de geschenken die ik op dit moment heb.

Ik heb ontdekt dat er geen goed of fout pad is, er is jouw pad. De obstakels die je onderweg tegenkomt maken je alleen maar sterker en die overwinningen geven je de kracht om door te blijven gaan. What doesn't kill you only makes you stronger. Ik zeg niet never look back. Het is goed om terug te kijken en te zien wat goed of fout ging, zolang je je fouten maar als een leerpunt ziet in plaats van jezelf alsmaar op je kop te geven voor je fouten (wat ik deed). Wie geen fouten maakt, maakt meestal niets.

Wat grappig is is dat ik het meeste wat ik heb geleerd in theorie al wist, vaak verwoord in mooie spreuken en gezegdes waar ik zo'n fan van ben en altijd ergens op een papiertje overschrijf omdat het me raakt. Van die wijze, filosofische teksten die iedereen wel kent, zoals ‘wees voorzichtig met je oordelen', ‘het leven is geven en nemen', ‘you don't know what you've got till it's gone', ‘pluk de dag', en ga zo maar door. Deze spreuken klonken interessant, maar ik had ze niet ervaren, tot mijn reis begon. Nu heb ik de betekenis ervan zelf ondervonden in het leven.

Ik wil niet betweterig klinken, zo wil ik helemaal niet overkomen. Ik schrijf gewoon op wat me te binnen schiet van de vele dingen die ik tijdens mijn reis heb geleerd en daar wil ik jullie deel van laten uitmaken. Alleen is het misschien een beetje messy haha.

Leven in het moment is geweldig, gewoon doen waar je op dat moment zin in hebt een geen zorgen over morgen, maar zoals met alles in het leven moet je de balans zien de vinden. Het is niet alleen de ervaring, maar ook de herinnering die telt. In de ervaring leef je volop en voel je alle emoties stromen door je lijf, je voelt dat je leeft, maar in de herinnering kan je als toeschouwer jezelf observeren en lessen uit het leven halen. En gewoon met een glimlach terugkijken naar die leuke momenten.

Hoor mij nou praten haha, mevrouw de wijsneus. Dit is het eerste serieuze iets wat ik heb gedaan in 4 maanden tijd... misschien zelfs langer. Gelukkig ben ik mijn crazy overdenkende brein niet verloren (die altijd het ‘waarom' van alles wil weten en teveel nadenkt over dingen en er lessen uit wil halen) ik was daar even bang voor hihi... want je heb me de afgelopen maanden moeten zien joh, dat was een compleet andere Lisa. What happens in Queenstown stays in Queenstown... nieuwsgierig ;)? Laten we zeggen dan mensen erg flexible zijn in hun doen en laten. Mensen die zeggen ‘ik ben dit' of ‘ik ben dat', daar geloof ik niet in. Zo ben je niet, zo wil je zijn. Of paps favoriete uitspraak: ‘gedrag is een keuze'. Nou vind ik dat deels waar, want je gedrag is afhankelijk van interne en externe factoren en beide zijn veranderlijk, al is intern damn moeilijk aangezien je vastzit aan onbewuste patronen. Hoe interessant he! Dit is ook maar wat ik heb gelezen, ik ben geen pro ofzo. Maar ik denk dat veel mensen bepaald gedrag vertonen terwijl ze het liever anders zouden willen hebben, dat betekent dat ze dus liever voor ander gedrag kiezen maar omdat ze zich in dit gedrag veilig voelen veranderen ze het niet. Het zijn vastgeroeste oude patronen die uit je kindertijd kunnen afstammen. Door allerlei factoren was mijn gedrag ook gevormd en helaas niet naar mijn tevredenheid (bepaalde aspecten dan). Hier in Nieuw-Zeeland was ik in een whole new scene en kon ik eigenlijk zijn wie ik wilde zijn, niemand wist toch wie ik was, ik was een vreemde voor iedereen dus ze zouden niet beter weten (zo vond ik het leuk om soms te zeggen dat ik uit Spanje kwam, totdat iemand een keer Spaans tegen me begon te lullen... oeps). Maar wie wilde ik zijn? Mezelf. Maar wie ben ik dan? Eerlijk gezegd weet ik het nog steeds niet haha, maar ik doe gewoon wat goed voelt en waar ik plezier in heb. Ik weet een ding, en dat is dat ik veranderlijk ben. Iedereen kan een masker opzetten, maar waarom niet het mooiste masker dat je hebt: jezelf. Want jij bent uniek (oke ik praat nu tegen mezelf haha, probeer mezelf te overtuigen).

Anyways, ik denk dat dus je een grote invloed heb op je gedrag en dus kunt bepalen wie je bent. Zoals jullie weten was ik altijd ontzettend gedisciplineerd... nou, hier in Queenstown was dat all gone. Ik schreef niet eens een verhaal of zette foto's op mijn weblog. Ik werd geconfronteerd met mezelf en ik had niets om achter te schuilen. Thuis kon ik schuilen in m'n studie, doen waar ik goed in was en zo niet mijn frustraties van mijn onderontwikkelde eigenschappen onder ogen hoeven te komen. Maar hier had ik dat niet. Ik moest ermee dealen en dat ging met vallen en weer opstaan.

Nou maak ik misschien van een muis een olifant. Ik ben hier op mijn droomreis in mijn droomland en moet er van genieten, en geloof me, dat deed en doe ik ook! Het is moeilijk niet te genieten van dit schitterende land met amazing people. Maar voor mij was het een groot probleem waar ik mijn hele leven al voor heb weggelopen. Het is zo lastig omdat het gedachtes en gevoelens zijn die zich uiten in gedrag, het is ontastbaar en daardoor moeilijk aan te pakken en te veranderen, zeker all by myself. (Al zou je denken dat het juist makkelijk is, omdat het enigste waar je zelf controle over hebt je gedachtes zijn. Jij bepaalt welke gedachtes je toelaat). Ik wist niet wat het was en waarom ik deed wat ik deed, ik was mezelf totaal kwijt. Ik was mezelf niet. Maar dan, wie ben ik? Schijnbaar ben ik die ‘nieuwe zelf' ook, ik ben maar één persoon die zich op meerdere manier kan uitdrukken. Ik droeg alsmaar mijn serieuze face, en toen kwam partygirl om de hoek kijken, iemand waar ik nog niet aan geintroduceerd was. Nu ik haar beter ken en meer op mijn gemak ben is het een kwestie van de juiste balans vinden. Dit klinkt alsof ik meerdere persoonlijkheden heb haha, misschien is dit niet het juiste woord... ‘gedragingen' is waarschijnlijk beter. Je hebt één persoonlijkheid maar je kunt je op meerdere manieren gedragen, want gedrag is veranderlijk en je persoonlijkheid dan niet... toch?

Oke, ik ga te ver, in ieder geval was ik behoorlijk ‘f*cked up' zoals ze dat hier zo leuk zeggen (I love the English language).

Ook heb ik geleerd dat het niet (alleen) draait om uiterlijk maar (vooral) om innerlijk. Natuurlijk wist ik dat al, iedereen zegt het altijd tegen je, maar de massamedia brainwashed je met alleen maar ‘perfecte' mensen, of wat volgens hen het schoonheidsideaal moet zijn. Ik ben altijd onzeker over mijn uiterlijk geweest en dat is niet veranderd hier in Nieuw Zeeland. Ik had m'n ups en down, soms boeide het me geen bil wat ze van me dachten en andere keren was ik alleen maar aan het malen over hoe ik overkwam op anderen. Maar uiteindelijk draait het niet om uiterlijk maar om je persoonlijkheid en humor, dat is wat mensen leuk vinden aan andere mensen. Maar dan komt het volgende probleem... ik ben helaas niet gezegend met de humor van de seffies, maar ik deel paps humor (genaamd: leedvermaak). Dus begon ik mezelf totaal niet grappig te vinden (en zeker grappig zijn in niet je eigen moedertaal is lastig) en vond ik dus niet alleen mijn uiterlijk maar ook mijn innerlijk stom. Ontevredenheid en nergens om achter te schuilen... of toch. En zo begon het, mijn eetobsessie. Ik at mijn gevoelens, en niet zo'n beetje ook. Zo erg dat ik nu flink in de schulden zit bij mam en pap en op mijn dikst zo'n 5 a 10 kilo extra woog. Ik schaam me ontzettend hiervoor, mijn gebrek aan zelfcontrole en controle over geld... hierdoor verloor ik mezelf nog meer. Ik haatte mezelf, voelde niets, geen gemis naar huis, niets. Keek tv waar je perfecte mensen zag, zat met mijn huisgenoten die partyanimals zijn en zo grappig. Maar gelukkig is het leven net als ganzenbord en kan je zolang je maar blijft proberen uit de put komen en opnieuw beginnen. Dus dat is wat ik deed (nadat ik duizend keer had gezegd: morgen begin ik echt...jaja). Na een detox en voor twee weken elke dag bikramyoga voelde ik me kiplekker en was ik weer in m'n element, en eindelijk weer uitgaan na een maand niet uitgeweest te zijn was superleuk, dus dat doe ik nu ook met mate. Zo blijft het elke keer een feest. Daarna weer een terugvallertje maar mijn ‘alles of niets' wet verliest aan kracht dus pikte ik de draad weer op en ging met mijn doel voor ogen verder (o.a. bikini-proof voor Frankrijk en Spanje hihi).

Als ik nu terugkijk naar mezelf in het beginstadium van mijn reis, zie ik een andere ik. Ik vond mezelf toen al heel erg volwassen en oke, op bepaalde punten was ik al aardig opgegroeid, maar op veel andere vlakken stond ik nog maar in de kinderschoenen. Als ik over een paar jaar terugkijk naar mezelf nu zal ik waarschijnlijk ook vinden dat ik me nu ‘jonger' of minder ‘ervaren' gedraag, maar dat is ook logisch want alles wat je meemaakt laat je groeien (als je er voor openstaat en ervan wilt leren). Maar eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat ik zoveel kon veranderen en in zo'n korte tijd, en ik dacht dat de dingen die ik wilde veranderen in een jaar voltooid zouden zijn. Nee nee Liesje, zo werkt het helaas niet haha. Maar who cares, zoals je nu bent ben je ook al goed. En wat zou het leven saai zijn als iedereen al perfect zou zijn.

Dat was dat, mijn Queenstownprobleem en lessen, ik heb dan ook een haat-liefde relatie met Queenstown. Ik wil niet weg hier, I love it hier, maar ik weet dat het beter is voor mezelf.

Dan nu mijn belevenissen in vogelvlucht.

In December was ik uitgenodigd door mijn backpackvriendin uit Duitsland, Katrin, om bij haar en haar hostfamilie kerst en oud-en nieuw te vieren. Ik had nog geen plannen en dat leek me wel erg gezellig, zeker omdat de kinderen dan zomervakantie hebben (tijdens kerstmis...uhuh) en wij dus met haar auto kon gaan en staan waar we wilden. Ik was daar in totaal 2,5 week en het was supergezellig! De maori-familie was ontzettend aardig (en groot, de hele familie woont op 10 minuten afstand van elkaar en iedereen loopt gewoon in en uit het huis, erg spontaan, geen telefoontje een maand van tevoren om een datum af te spreken waarop iedereen een gaatje vrij heeft in de agenda (ahum mam)). De twee kinderen waren leuk en ik heb veel van de maori-cultuur geleerd daar. Met kerstmis waren we uitgenodigd voor het kerstspel en na afloop kerst'dinner' (ze hadden alleen maar toetjes, maar mij hoor je niet klagen). Ik kreeg zelfs een cadeautje van de kerstman haha! Katrin en ik hebben onwijs veel kerstkoekjes en gingerhuizen gebakken en versierd, was erg gezellig (en lekker, jamjam!). Ook hadden we kerstbrunch met de familie en typisch maori-eten (roasted pumpkin en kumura, stuffing van allerlei herbs en een beest aan het spit... maar dat hoefde ik niet). Het was delicious (nu snap ik wel waarom veel maori's zo rond zijn... lekker en véél eten!). De familie was in het polocross-circuit, een combinatie van paardrijden, handbal en tennis... je rijdt op het paard met een soort van tennisracket, maar dan met een net, en je gooit de bal over naar je teamleden en probeert te scoren. Zag er leuk uit. Ze hebben dus een stuk of tien paarden en Katrin en ik mochten een keer rijden. Voor mij kozen ze Easy, want die was ‘easy'... nou, dus niet. Ze was een bommetje haha, stijgeren enzo, was dus niet zo'n succes (maar ik vond het wel leuk en exciting). Katrin en ik hebben de omgeving verkend met haar autotje en tijdens een van onze wandelingen kwamen we een (Nederlandse) jongens tegen waarmee we naar cape reinga zijn gegaan en waar ik met zijn hippiewagen op 90 miles beach heb gereden! Was aaawesome! Je ziet wel op de foto's wat we allemaal nog meer hebben gedaan en gezien.

Daarna reisde ik met de straybus naar Nelson op het zuidereiland. Het zuidereiland heeft echt mijn voorkeur, zooo mooooi! Ik hopte off de bus in Nelson want daar zou ik werken in de Lone Star, een restaurant. Helaas, niet alles works out the way you planned it. Ik kwam daar aan en door een miscommunicatie had een tijdelijk andere manager een week voordat ik aankwam een meisje aangenomen, en zij moest (net als ik) een volledige training krijgen. Helaas pindakaas, geen plek meer voor mij dus ik ging twee weken wwoofen bij een Nederlandse vrouw. Denk ik dat alles met een reden gebeurd? Ja en nee, ik zou waarschijnlijk ook veel hebben geleerd als ik die job had gekregen, maar ik weet in ieder geval zeker dat ik doordat ik die job niet had gekregen en daardoor in queenstown heb gewerkt ik heel veel dingen heb geleerd waar ik dankbaar en blij voor ben. En besides that vind ik Queenstown de mooiste stad in Nieuw-Zeeland so far, dus achteraf ben ik blij dat het zo gelopen is. Nou ja, een beetje, want in Queenstown kan je geen geld sparen, je kunt alleen van het geld dat je verdient jezelf onderhouden en that's it. Desondanks heb ik nog veel geluk gehad, want binnen drie dagen had ik een baan gevonden, terwijl het eind zomer was en dus laagseizoen werd. In het algemeen is het damn hard to find a job hier, zelfs nu, terwijl het skiseizoen bijna begint. Iedereen in het huis is al maanden (en ik overdrijf niet) op zoek naar een baan en ze kunnen gewoon niets vinden (oke, ze willen niet schoonmaken in een hotel, en het grappige is dat toen ik hier aankwam ik dat ook niet wilde, maar nu zou ik zo'n baantje met beide handen aannemen. Achteraf had ik dat ook beter kunnen doen i.p.v. werken in het cafe, ik zou meer uren en daardoor meer geld hebben). Anyway, i was a lucky lady, ik werkte van maandag tot vrijdag van 10.00 tot 15.00 uur, dus 25 uur per week. Bijna de helft van m'n salaris ging naar huur en derest naar eten en uitgaan. Ik heb dus 3 maanden gewerkt en zero gespaard, wat mij onwijs frustreerd omdat ik niet om geld wil vragen aan anderen (lees: ouders). Ik wil onafhankelijk zijn en laten zien dat ik voor mezelf kan zorgen en niemand nodig heb, en nu lenen m'n ouders me geld om mijn reis af te maken, wat ik natuurlijk ontzettend waardeer (dankjedankjedankje), want het had ook erger gekund, ze hadden kunnen zeggen kom maar naar huis, maar gelukkig kan ik mijn reis toch nog mooi afronden. Maarja, irritant is het natuurlijk wel, ik had het zo goed gepland. In de zomer zou ik 3 maanden in het restaurant in Nelson werken en zo onwijs veel geld verdienen (aangezien ik in de ochtend zou werken voor kost en inwoning, dus bijna geen uitgaven) zodat ik derest van de trip rond kon komen en ook nog leuke activiteiten kon doen (paardrijden, bungeejumpen, skydiving, canyoning, rafting etc.). Je kan alles nog zo mooi plannen, de realiteit pakt niet altijd uit volgens plan. Dat was ook een klap voor mij, want alles ging altijd zoals ik het wilde, behalve nu dus. Dus zit ik hier nu bijna 4 maanden in Queenstown, niks anders gedaan dan werken, eten en een paar wandelingen, de gave verhalen van iedereen aanhorend die de geweldige activiteiten hebben gedaan. Frustrerend? Ja! Maar ik heb in ieder geval iets geleerd (niet echt geleerd, eerder ervaren, want in theorie wist ik het al, iedereen zegt het altijd), namelijk dat geld niet gelukkig maakt (oké, het maakt het leven aangenamer, want met geld zou ik die leuke activiteiten wel kunnen hebben gedaan), maar als ik die dingen zou hebben gedaan zou het me daarna niet veel beter laten voelen, ik zou nog steeds dezelfde ‘problemen' hebben, ik zou mezelf nog steeds haten en vinden dat ik geen humor heb en niemand me de moeite waard vind om mee rond te hangen. Ik weet het, de echte reden dat ze niet echt met me zouden willen rondhangen is vanwege de negatieve energie die ik uitstraal omdat ik die negatieve dingen denk, en je gaat je gedragen naar wat je denkt, het wordt de waarheid voor jou. Ik ben dan misschien niet gezegend met een gevoel voor humor, maar ik heb weer andere kwaliteiten die andere mensen misschien zouden willen hebben. Als iedereen grappig zou zijn en aan het woord was, wie is er dan om te luisteren en om de grappen te lachen? Die personen moet je ook hebben, en onder die categorie behoor ik blijkbaar. Tja, je kan niet alles hebben hé. Vriendschap, lol en een goede tijd zijn niet te koop, of je nou arm bent of rijk, iedereen kan ervan genieten, als je er maar voor open staat en er op een positieve manier deel van wilt uitmaken (ik wilde er wel deel van uitmaken, maar ik was negatief, ik vond iedereen geweldig en grappig en voelde me minderwaardig, niet grappig en ik had niks te vertellen). Daarnaast waren ze ook nog mooi, sommige mensen hebben gewoon alles. Oké, nu word ik weer te negatief. Laat ik maar gewoon verdergaan. Natuurlijk was het niet alleen een slechte tijd hier in Queenstown. Ik had m'n ups en downs. Ik heb daarom ook een love-hate relationship met deze stad. Het is overweldigend en bruist van de energie, soms gaf het me energie, maar soms zoog het al het leven uit me. Het is kleinschalig en je ziet elke keer weer dezelfde gezichten, wat aan de ene kant leuk is, maar als je de vorige avond met uitgaan embarrassing dingen heb gedaan die je niet meer goed herinnerd (of wilt herinneren), dan is het niet zo leuk want iedereen herkent je. Het huis waar ik in leef al die tijd heeft ook twee kanten. Natuurlijk, alles heeft twee kanten, maar hier is het echt heel duidelijk, ik vind het heel erg leuk en tegelijkertijd vreselijk. De mensen komen en gaan na een paar maanden, ik ben hier nu het langst, maar elke keer voelt het als one big family, zo gezellig. Iedereen is rond de 23 - 25 jaar, maar ik voel niet echt een leeftijdsverschil. Pas toen er laatst twee Australische jongens van mijn leeftijd in het huis kwamen wonen openden ze mijn ogen, dat ik dus jonger ben dan de mensen hier (ik zag hun echt als baby's, terwijl ik net zo oud ben) en dat de meeste mensen hier niet echt studeerfreaks zijn. Die twee jongens zijn namelijk slim (de een gaat rechten studeren en de ander medicijnen), ze zijn serieus en hebben een andere soort humor (intelligente humor, ze lachen niet om de seksistische en scheet-grappen die hier domineren) en spelen allebei heel goed gitaar en kijken liever naar Discovery dan E-channel (geloof me, E-channel is vre-se-lijk, wees blij dat wij dat niet hebben in Holland), dus een heel contrast in vergelijking met de mensen hier haha. Niet dat ze dom zijn, maar gewoon, niet zoals zij en ik. Ik probeerde ergens bij te horen waar ik eigenlijk niet bij hoor, ik zit niet op dezelfde level als zij. Dat betekent niet dat ik niet met ze kan optrekken (en helemaal niet dat ik beter ben dan zij, ik wil niet iemand zijn die zich boven iemand voelt uittorenen) alleen probeerde ik zoals zij te zijn, wat mij alleen maar ongelukkig maakte, ik was mezelf kwijt en voelde me like crap.

Maar nu gaat het dus weer goed met me haha. Morgen vertrek ik dan eindelijk uit Queenstown. Het voelt echt heel erg dubbel, ik wil aan de ene kant verder trekken, maar aan de andere kant is het damn hard om Qtown te verlaten! Vandaag heb ik afscheid genomen van de mensen in het cafe (en ik kreeg een gratis carrotcake, jamjam!), en tijdens het inpakken van m'n backpack heb ik zelfs een traantje moeten wegpinken... het voelt als mijn tweede huis, ondanks alle negatieve ervaringen. Imagine hoe gaaf deze stad moet zijn als het allemaal goed gaat! In ieder geval, leuk of niet leuk, it's time to move on. Morgen vroeg m'n nest uit (5 uur, boehoe!) en dan ga ik met de Stray-bus naar Milford Sound, vervolgens naar Invercargill, Dunedin (waar ik een aantal nachtjes blijf), Mount Cook, Christchurch, Kaikoura (waar ik ook even stop, schijnt heel mooi te zijn hier, en hopelijk kan ik mam en pap lief aankijken en geld krijgen om met dolfijnen te zwemmen!), dan weer Wellington en Tongariro national park (voor de derde keer ga ik proberen de Tongariro crossing te doen, een van de mooiste wandelingen over actieve vulkanen, driemaal scheepsrecht toch) en dan back to Auckland. Daarna hopelijk nog een weekje naar Tauranga bij kennissen (die ik nog niet ken haha) en dan zitten mijn 4 weekjes er alweer op en vlieg ik terug naar huis............ oh boy.

Dat was het voor nu, sorry voor het onwijs lange ...verhaal, maarja, that's me ;). Ik ben in ieder geval trots op je dat je het tot hier heb gemaakt! Ik heb geen tijd meer voor foto's, maar die komen nog hoor... hopelijk voor ik terugben haha. Oh, en sorry voor eventuele spellingsfouten, ik praat en denk alleen maar in Engels dus het was in het begin best lastig weer goede Nederlandse zinnen te maken, de zinsopbouw is just totaal different. Anyway, de boodschap is er niet slechter om hoop ik. Ik zeg, adios! Untill we meet again.

XXX with love, Lisa