I know, I know, ik heb veelste lang niets van me laten horen. Maar geen bericht, goed bericht, right ;).
Ik zal jullie weer bijpraten.
Ik kwam 's avonds laat aan in Matamata en werd opgepikt door Leigh (zeg: Lie), Lance's vrouw (ik dacht dat de eigenaar van de racestal Lars heette, maar het is dus Lance hihi, lastig al die Engelse namen!). Ze is erg vriendelijkmaar ookverlegen, enze praat heeel zacht en heeft een Iers accent (ze komt oorspronkelijk uit Ierland), waardoor ik met mijn gebrekkige Engels nog meer moeite heb om haar te verstaan. Eenmaal bij hun huis aangekomen (huuuge villa) werd ik verwelkomt doorLance (en een megagrote kwijlhond, groter danTungah, kun je nagaan). Hij lijkt een beetje op Wouter Bos, maar is een stuk minder zeker van zichzelf...dat was in ieder geval mijn eersteindruk. Hij is wat terughoudend, maar aardig en gastvrij. Op stal vertelden ze me dat hij zo zijn momenten heeft, de 'shitty-moods', en waarschuwden me dat ik hem dan beter kon vermijden haha (anders kan hij naar je schreeuwen). Hij staat onder grote druk, aangezien we een van de grootste race stallen in Nieuw-Zeeland zijn, met 60 paarden 'in work' (waarvan 11 met ballen, en ze weten het! Ben al 2 keer keihard gebeten). Dus staat hij onder grote druk om alle eigenaren te pleasen en ik ben hier right on time, want het race-seizoen is just started!
De volgende ochtendkreeg ik een rondleiding door de stallen en ontmoette ik alle werknemers.
Dat zijn:
- Shay; de oudste werkneemster (45 jaar)en volgens haarzelf een dierenfluisteraar
- Stevie; zij is 19 en werkt hier nu 2 maanden, ze haat mensen en houdt van dieren, maar ze is wel vriendelijk naar me
- Brock; hij werkt hier het langst van iedereen, namelijk 3 jaar. Hijis hier gaan werken nahighschoolomdat hij niet weet wat hij wilt doen met z'n leven,dus doet hij dit tijdelijk. Hij is erg aardig maar ook een beetje verlegen haha, maar op een leuke manier
- Rangi; eigenlijk heet hij Richard, maar hij is half maori en Rangi is het maori-woord voor Richard, dus iedereen noemthem Rangi. Hij is de teamleiderenzorgt datalles soepelverloopt en dat iedereen aan het werk is. Hij is echt ontzettend aardig, ik weet zeker de beste baas die je kan hebben van alle stallen!
- EenMaori-guy; hij werkt hier net een week, en ik vergeet z'n naam steeds hihi.Hij vroeg laatst aan mij: 'Do you have a husband?', 'Uhm...excuse me? I'm only 18...', 'What?! You're only 18, I thought you were 25 or something! But are you married?'. Het is hier blijkbaar normaal om op jonge leeftijd te trouwen en kinderen te krijgen. Hij is 19 enwel getrouwd, en zijn vrouw is nog zwanger ook! Er zijn echt veel tienermoeders hier.
- Keanen; een jongen van 14 die hier elke middag werkt en ook op zaterdagochtend (hoor je dat Anouk: hij start zaterdag om half 5 's ochtends!!! Hij lachte zich te pletter toen ik hem vertelde dat mijn lieve zusje zelfs te laat kwam op haar werk dat om 10 uur begon). Hij is heel aardig en gedraagd zich helemaal niet zo jong.
- Shannon
- Charelle

Om jullie een indruk te geven hoe mijn werkdag eruit ziet,het gaat als volgt:
Ik vervloek mijn wekker wanneer die afgaat om half 4 's ochtends (ik vind het 's nachts) en sta op (het helpt om te denken dat het eigenlijk niet veel uitmaaktof mijn wekker nou om half 4 of half 7 afgaat, in beide gevallen ben ik moe en wil ik in m'n warme bedje blijven liggen).Om half 5begint werk en zijn we bezig de paarden uit hun boxen te halen, dekens af te doen, op te zadelen, naar de race-baan te brengen. Dan depaarden die terugkomen van de training een douche geven (en mezelf... ik was in het begin niet zo handig met die tuinslang, schoot alle kanten op), met een spons inzepen (soort spul tegen vliegen, het stinkt), afdrogen en na 10 min. de deken weer opdoen en naar stal brengen. En dat met 60 paarden! Dan als alles opgeruimd is geven we de paarden hun ontbijt en hooi,vegen de boel aan kant en hangen de was op (de handdoeken en dingen die je om de singel doet) en verzorgen de paarden (borstelen, hoeven uitkrabben enmanen en staart kammen). Maar ondertussen... (he mam :P), hebben we mestdiensten, dus omstebeurt moeten we een stuk of4 boxen uitmesten (gelukkigwerkt er sinds kort een Maori-guy bij ons en hijheeft geen ervaring met paarden, dus hij mest de hele ochtend stallenuit, dus hoeven wij minder te doen, joepie!).
Om half 10 zijn we klaar met de ochtend werken en gaat iedereen naarhuis. Ik heb een middagdutje van 11 tot 13 uur en om half 3 moeten we weer aan de bak. Dan mesten we de stallen snel uit (alleen de drollen eruit pikken en water bijvullen), geven we ze hun 'avond'eten en maken hun eten voor de volgende dag klaar. Nog even vegen en klaar is kees. Dan is het half 5 en zijn we vrij! (Ik vertaal het ook letterlijk naar het Engels, ik mocht kiezen welke afternoon ik vrij wilde hebben, en zei 'I will be free on Wednesday'...ze keken me allemaal raar aan. Ze zeggen hier 'off',haha). We zijn dus 1 middag vrij doordeweeks en zaterdagmiddag en zondag zijn we vrij (elk derde weekend moet je werken, maar zondag begin je dan'pas' om 7 uur, wantde paardenhebben dan geen training).

Ik ben tot nu toe naar een 'trial' geweest (een oefenrace-wedstrijd) en een echte race-wedstrijd! De paarden waren hyperactief met uitpuilendeogen die nog net niet uit hun oogkassen rolden, ze waren al volledig bezweet voordat ze hadden geraced. Diearme beestjes, al diestress kan niet gezond zijn. Gelukkigis dat alleen met de wedstrijden. Elke ochtend hebben ze training op de racebaan achter onze stal (waar alle andere stallen in de omgeving ook gebruik van maken, duselke ochtend zijn er iets van 200 paarden daar) en dan zijn zerelaxed.Het verbaast meeigenlijk dat ze zo kalm zijn, ik had verwacht dat ze ook in hun boxen en met opzadelen druk en'high-tensed'waren, maar niets is minder waar: ze zijn rustig, nieuwsgierig en speels. Ze volgen je in hun box en sommige vragen om knuffelsen ze eten je haar op als je niet uitkijkt. Gelukkig maar dat ze er gelukkig uitzien! Een paard, Sarah (een schat van een beest, maar iedereen op stal haat haar, geen idee waarom) deed het met de race-wedstrijd niet zo goed, eigenlijk met alle race-wedstrijden niet, en ze kreeg dus de zak van de eigenaar. Dat betekent dat ze of wordt verkocht en omgeschoold tot een 'normaal' paard (voor dressuur ofzo), of naar een andere race-stal gaat, of als ze haar aan niemand kwijt kunnen...de slager. Shay (de dierenfluisteraar) vertelde me dat Sarah niet wilt racen, en dat ze dus nooit goed zal worden. Ze gaat nu naar een andere race-stal, in ieder geval beter dan de slager. Voor de race-wedstrijden heb ik een t-shirt gekregen met het logo van de race-stal erop, zo cool! Ik vroeg of ik het kon kopen, maar ik mag het houden! Leuk als aandenken. Dit is trouwens de site van de race-stal: http://www.lancenobleracing.co.nz/(voor de geinteresseerden).

Vorig weekend zijn we (Charelle,Karen en een collega van haar) naar Hamilton geweest, naar een shopping-center. M'n handen jeukten bij al die leuke kleding, maar ik heb niets gekocht (op een paar oorbellen na dan).Naast dat het zonde is van m'n geld, is m'n backpack alpropvol dus er past simpelweg niets meer bij haha. We zijn die dag ook naar de bios geweest en ik kon het aardig goed volgen (behalve als ze een woordengrap maakten, dan verstond ik er niets van maar merkte ik aan het lachen van de mensen in de bioscoopzaal dat het een grapje was). Het was een leuke film, maar niet spectaculair ofzo.

Hm...als ik zo naar boven kijk heb ik al aardig wat geschreven haha. Ik kan nog wel even doorgaan, maar m'n vingers zijn bijna gevoelloos van de kou. Ik heb geen zin om het hele verhaal door te lezen om de foutjes te verbeteren, maar gelukkig heb ik een helegoeie spellings-controler genaamd Marjolein! Dus marjo: go your gang!

Big hug!
Lisa