Hey allemaal!

I'm back in Auckland. Ik arriveerde hier gister op 10-10-10, de dag dat ik precies 1 maand in Nieuw-Zeeland ben!
Jullie staan natuurlijk te springen om te horen wat ik de afgelopentijd heb gedaan hè?! Nou...vooruit, hier komt het (eerst even mijn vingers stretchen, want ik heb zo'n voorgevoel dat ik vingerkramp ga krijgen).

Ik werd afgezet in Paihia en liep als een volgepakt paard (niet ezel, want ik liep elegant als een paard...voor zover dat mogelijk is met 15 kilo extra aan je lijf) door het stadje, op weg naar een hostel, toen er een man die op een bankje zat me aansprak en vroeg 'zoek je een plek om te overnachten?'. Ik zei 'ja' en hij begon te vertellen over zijn hostel en vroeg of ik een kijkje wilde nemen en blablabla. Ik twijfelde of ik hem kon vertrouwen en hij zag dat, want hij vroeg 'vertrouw je me niet?', en ik zei 'ik weet niet of ik je kan vertrouwen', waarop hij zei 'je moet naar je 'godfeeling' luisteren' en legde z'n handen op z'n buik. (jeetje, ik lijk dagblad de pers wel, 'niet voor niets het meest geciteerd'). Ik dacht 'wauw, da's ook toevallig', want met die wwoof-man had ik voor het eerst dat onderbuikgevoel, wat hij 'godfeeling' noemt, en nu begint deze vreemde erover en ik voelde mijn 'godfeeling' niet...zou dat betekenen dat het goed is? Ik besloot mijn gevoel op de proef te stellen en waagde het erop, ik stapte in zijn auto en hij bracht me naar zijn hostel. Mijn gevoel had gelijk, hij is een aardige man, totally into god, en zijn hostel was wat hij zei erg 'warm' (de sfeer dan,binnenwas het op dat moment bestkoud, want de huizen zijn zo slecht geisoleerd in Nieuw-Zeeland dat de temperatuur buiten soms warmer is dan binnen). Er was alleen één probleem... erwas niemand. Ik wilde niet alleen in een hostel zitten, dus maakte een deal met hem dat als hij in de late middag nog geen backpackers aan de haak geslagen heeft ik naar een ander hostel ga, and that was fine with him. Hij wist nog een meisje zijn hostel in te lokken, dus ik bleef daar met een Duits (zucht) meisje. Voor het eerst sins ik in NZ ben was er een tv en eigenlijk miste ik het helemaal niet. Ik vond het zelfs een beetje irritant, dat gekwebbel van de tv door de kamer. Ik hoor liever de vogels fluiten of goeie muziek. De volgende ochtend ging dat meisje weg omdat ze een baan had en kwamen er twee andere jongens, maar die vertrokken de dag erna ook weer, dus de derde nacht sliep ik daar alleen en besloot de dag erna weg te gaan. Hij was erg gekwetst, maar mijn besluit stond vast, ik wil met andere backpackers zijn. Dus ik ging naar King street, de straat met 10 hostels en allerlei pubs, je begrijpt dat het er krioelt van de backpackers, maar niet echt mijn types...alleen party-animals en zuipers, dus ik sliep twee nachten in een hostel daar (waar je 3 keer per nacht wakker werd doordat er dronken lui terugkwamen en dachten dat ze ons niet wakker zouden maken als ze het licht uitlieten, maar vervolgens tegen alles aanbotsten waardoor we door de herrie alsnog wakker werden...). De laatste twee nachten in Paihia sliep ik in een hostel in het centrum, maar niet in King street.

In de week dat ik in Paihia wasben iknaar de Waitangi Treaty Grounds geweest en het was erg leuk en interessant. Als je nu de hele geschiedenis van Nieuw-Zeeland en de Maori's verwacht, sorry, maar daar is internet voor uitgevonden. (je weet, ik ben geen geschiedenispersoon).
Ook ben ik een korte track gaan wandelen, naar het topje van een berg waar je een geweldig uitzicht had over de hele baai. Je zag Waitangi, Paihia en aan de overkant van de baai Russell, geweldig (foto's volgen)! En (ik ben zo trots op mezelf)...ik heb voor het eerst wild geplast! Nouja, niet wild als in een ongetemd paard, maar gewoon in de bushbush! (by the way, dit doet me denken aan een fragment van Najib Amhali, http://www.youtube.com/watch?v=dnp2gHMecEU&p=F562791F9C1C2306&playnext=1&index=35, die moet je echt zien!Nu we het toch over cabaretiers hebben, wat ook echt onwijs knap en grappig is zijn de Umbilical Brothers,kijk maar op youtube naar hun filmpjes! In Kerikeri zat iedereen in het hostel achter hun laptopje te grinnikenterwijl ze naar die twee keken).
Verderhad iktwee American-girls ontmoet, onwijs aardig en we hebben samen een hiking-track gedaan. Op een bepaald punt met bankjes en een mooi uitzicht wilde een van de twee zitten en blaadjes van bomen natekenen en er aantekeningen bij zetten om de boomsoort vervolgens op te zoeken in de bieb (aha, tis maar wat je leuk vindt). Ik had ondertussen een superleuk en interessant gesprek met het andere meisje dat neuroscience heeft gestudeerd, het ging over het brein, off course. Ik ben nu zekerder in mijn keuze om neurologie te studeren, of i.i.g. iets met het brein! It's so fascinating!!!
Ook ben ik een dag naar Russell gegaan met Katrin, een meisje dat ik in Auckland heb ontmoet, en die nu toevallig ook in Paihia was. Het was erg gezellig, het was een klein (lees: één winkelstraat) romantisch dorpje en we zijn naar een schitterend strand geweest! Ook zijn we naar een punt gelopen waar je 360 graden uitzicht heb op de baai met Paihia en Russel aan de ene kant en de open zee met eilanden aan de andere kant, zo moooi!
Die avond zijn we naar een pub gegaan. (Wàt?! Lisa naar de pub?!) Ja, je leest het goed, ik ging naar de pub. Laat ik je vertellen hoe het kwam, want natuurlijk is dat geen spontane actie uit mezelf. Katrin en ik waren op weg naar mijn hostel toen twee (ogenschijnlijk jonge) jongens ons aanspraken en vroegen waar we vandaan kwamen en of we vanavond plannen hadden (nee, die hadden we niet), dus hij zei dat we echt naar Frankie's moeten gaan, ze draaien daar die avond live-music. We zouden er over nadenken, want eerlijk gezegd dacht ik dat die jonge jongens zuipers waren en dat het er stampvol zou zitten met bezopen backpackers. Nadat Katrin en ik tortilla's hadden gemaakt en gegeten (jaja, het was echt eetbaar) besloten we om gewoon een kijkje te nemen in de pub en als we het niks vonden konden we altijd weer terug gaan. We habben niks te verliezen. Dus we kwamen daar en het was zó gezellig, geen enkele backpacker, alleen maar locals. De jongen die zei dat we moesten komen werkt daar en begroette ons hartelijk...hij was dus totaal niet wat ik verwacht had, oeps.We gingen ergens zitten en luisteren naar de band, die echt onwijs goed was en erg goeie liedjes speelde! We bestelden één mango-smoothie voor ons samen, aangezien het best duur was, en toen er nog een klein laagje over was vulden we die gratismet water (hoezo Nederlander?). Op de een of andere manier wist de band dat Katrin uit Germany kwam (en ze dachten dat ik daar ook vandaan kwam), en de zanger zeidoorzijn song iets van:'als wij naar de Duitse kroeg gaan geven we ook veel geld uit, kom op en koop ten minste onze cd', waarop Katrin zei dat we geeneens een cd-speler hebben. Na hun laatste song bedankte ze iedereen, en ze zeiden 'special thanks to the german-girls, who don't spend any money'...en iedereen lachen, hihi.Toen we weggingen was iedereen nieuwsgierig naar die 'german-girls' en begon tegen ons tekletsen en het was echt heel gezellig. De jongen die er werkte vroeg of we nog eens zouden langskomen, en ik zei dat als ik weer in Paihia ben ik dat zeker zal doen, maar het is niet zeker of ik ooit weer in Paihia kom.

Die dag daarna ging ik met de bus naar Omapere en het was er echt prachtig!!! Ik zat in een onwijs gezellig hostel, de eigenaressewas zó ontzettend aardig en ja, wat ik al zeg, hetwas schitterend. Lieve koetjes die staan te grazen in de achtertuin, het strand en de zee in de voortuin en een geweldig uitzicht. Die avondzat ik op het strand naar de zonsondergangte kijken. Zo grappig dat je aan de ene kant van het land de zon uitzee op ziet komen en aan de andere kant onder, dat geeft nog meer het gevoel datikin een andere wereld leef waar de zon alleen om dit land draait,de rest lijkt zo ver weg. Het was echt adembenemend... zo peacefull. Geen zorgen, alle problemen in de wereld zijn ver weg,niks moet, alles mag...alles klopte, het was in harmonie.
De volgende avondhad ikeen 4 uur durende wandeltocht (genaamd: 'twilight-walk', omdat je de 2e helft in het donker wandelt) door een kauri-forest met twee Maori-gidsen.De enewas eenoudere man genaamd Bill en de ander was een jonge gozer die een soort van opgeleid werd...metzo'n moeilijke Maori-naam. Voordat we het forest in gingen richtten ze zich eerst tot 'the Father of the forest'. (Ze geloven in natuurgoden, dus je hebt de God van de zee, van de zon, van de forest etc.). Ze vroegen hem voor zijn bescherming en dat hij over onszal waken inthe forest. Tijdens de tocht vertelden zeoverde Maori-cultuur en -geschiedeniswaarbijze eerst in het Maori spraken en daarna de Engelse vertaling gaven. Het klonk echtheel gaaf dat Maori's! Ook vertelden ze legendes en leerden ons over geneeskrachtige eigenschappen van de planten die in dat forest leven. Ik zag een teetrea-boom, een honing-boom,veel grotekauri-trees en we zagen een kiwi-hole eneen megagrote enge dikke zwarte harige spin ('die zijn web horizontaal maakt en ...' erg leuk, kunnen we verder?!). We liepen naar de four-sisters, vier kauri-bomen die zowat in mekaar groeien. Het is erg apart en fascinating dat ze zo op een kluitje zitten aangezien er genoeg ruimte is om hen heen. Daarna gingen we naar de second-largest kauri-tree in the world en terwijl we er naartoe liepen zongen de Maori's een lied, echt geweldig! Ze hadden en hele krachtige en mooie stem, en ook al verstond ik er geen bal van, er zat heel veel gevoel in het lied en dat raakt je. De kauri-tree was echt huuuge, een omtrek van 15 meter. We hadden 1 minuut stilte uit respect voor 'the Father of the forest'. Daarna gingen we (in het donker met een paar zaklampen en de maan en sterrendie ons leidden) naar de grootste kauri-tree. Ze zongen weer en de boom was echt impressive. We deden alle lichten uit en ze brandden een stuk gom van de kauri-tree dat de Maori'svroeger gebruikten als lamp en het was verrassend hoeveel licht zo'n klein gom-klompje kon produceren. Als je het uitblaast komt er ook een heerlijkgeurendearoma vrij. We hadden weer1 minuut stilte en aan het einde floot Bill op een speciale Maori-fluit, kippenvel! Op de weg terug naar de auto liep ik achteraan met de oude Maori-man, en hij druktehet verbrande kauri-gom klompje in mijn hand. Hij zei als aandenken aan deze experience. Thanks!Op de terugweg deden ze een spelletje: zoveel mogelijk possums (soort grote knaagdier/vos-achtig iets) doodrijden, aangezien ze in Nieuw-Zeeland geen natuurlijkevijanden hebben en er dus veelste veel zijn en ze vreten de vegetatie aan (iets van 40.000 ton per dag in totaal). Dus spelen zij voor moeder natuur.

De laatste dag in Omapere lagik heerlijk in de hangmat te lezen in het zonnetje (met zonnebrand op, no worries) en op de achtergrond hoorde je het gerommel van de zee, het gezang van de vele vogeltjes, gezoem van de bijtjes die van bloem naar bloem hupsen (is dat een woord?) en het geruis van de blaadjes in de wind...wat een leven. Maar het wordt tijd om een baantje te zoeken, want dit luizenleven is wel erg expensive. Sinds oktober zijn de prijzen van alles omhoog gegaan (eerst betaalde je tussen de 20 en 25 dollar voor een nacht in een hostel, nu is het tussen de 25 en 30 dollar!), en hoe heerlijk dit leven ook is, ik begin me een beetje nutteloos te voelen. Ik wil iets betekenen voor anderen, mijn energie gebruiken om mensen te helpen. Ik ben helemaal opgeladen dus ik kan er tegenaan! Dusik benop zoek gegaan naar een baantje op het interneten ik heb iets amazing gevonden, namelijk een paardenranch waar ze race-paarden houden!!! Omg, alles klonk gewoon perfect, je werkt in een gezellig team en verzorgt de vele paarden, maakt ze klaar voor race-wedstrijden en loopt met ze naar de racebaan etc.! En het mooiste van alles is dat je naast food en accomodation ook nog betaalt krijgt! Ik kon ze mailen of bellen...ik was zenuwachtig om te bellen maar ik wilde zo snel mogelijk reactie (en kiwi's checken hun mail niet elk uur zoals in het westen dus er gaat een week overheen eerder dat je antwoord hebt), dus ik besloot om een soort van script te schrijven zodat ik wist wat ik ging zeggen en dan gewoon te bellen. Zo gezegd zo gedaan, ende manwas erg vriendelijk aan de telefoon en vroeg wat dingen zoals hoelang ik kan werken, mijn horse-experience etc. en hij zei dat ikdinsdag terug moest bellen. So I keep my fingers crossed!

Tot zover, Lisa's reisbericht. Nog een prettige avond (of ochtend in jullie geval)!

Kusjes xxx

P.S. Leuk he, dat gedichtje. Nee, ik heb het niet zelf bedacht, daar heb ik geen tijd (en zin) in. Ik vond het in het boek van Globe Trekkers Lodge, het hostel in Omapere en dacht: this is so true!