Hey, daar ben ik weer!

Ik heb speciaal voor jullie de wekker gezet om dit verhaaltje te schrijven en de foto's erop te zetten! Om 10 uur moet ik uitchecken en ik wil wentelteefjes maken als ontbijt en ik moet m'n backpack inpakken en natuurlijk dit reisweblog bijwerken en ik heb een date op skype met mam en pap dus ik moest vroeg uit de veren.

Dus, wat ik de afgelopen week heb gedaan...komtie:

Eerst ben ik met twee Malaysiers een dag de hort op gegaan. We reden eerst naar Aripara, een surfstadje aan de westkust van Northland. Daar had je een prachtig uitzicht op de baai, en het was het beginpunt van Ninety Mile Beach (wat niet echt 90 miles is). Daarna doorgereden naar Te Paki Sand Dunes (helaas niet over Ninety Mile Beach aangezien we geen 4wieldrive hebben), waar je echt megahoge en -grote duinen hebt met alleen maar zand (dus geen plantjes en stekeldingen die we in Nederland hebben). Daar zijn we gaan zandsurfen, echt heel erg grappig...maar vermoeiend! In 1 seconde ben je beneden en in 1 uur ben je weer boven. Het is echt een heel apart gezicht als je op die zandduinen staat, want kijk je richting zee lijkt het net de woestijn, maar kijk je richting land zie je wat zandduinen en dan ineens groen met gras en bomen...hoe zijn die zandduinen daar ontstaan? Het ziet er heel nep uit. In ieder geval, toen zijn we (5 kilo zand zwaarder) in de auto gestapt en naar het noordelijkste puntje van NZ gereden: Cape Reiga. (Ik had ergens gelezen dat een of ander mini-eiland van NZ nog noordelijker is dan dit punt, dus eigenlijk is het niet het noordelijkste puntje van NZ maar wel van 'de twee grootste NZ-eilanden'. We wilden de zonsondergang zien dus moesten we twee uur tijd zien te doden, dus zijn we een wandeling gaan maken naar beneden naar de zee (en terug dus alsmaar omhoog, oeps...klimmen!). Het was echt stunning! Je had zo'n weids uitzicht...zo...ik kan het gevoel niet omschrijven, maar echt geweldig! Helaas was de zonsondergang niet in de zee maar in de wolken (ja oke, uiteindelijk wel in de zee, maar die konden we niet zien door die stomme wolken). Eenmaal op de terugweg was het pikkedonker...overal om je heen, waar je ook keek, het was gewoon een zwart gat...je zag he-le-maal niets. Af en toe een lichtpuntje...dat was dan een boer in een hutje op de hei in the middle of nowhere. Wat een drama als je hier zonder brandstof komt te staan...en oeps, laten wij nou net bijna geen brandstof meer hebben toen te terugreden! Na een uur met de brandstofwijzer op laag ging het rode benzinelampje van 'ben je blind ofzo je hebt nauwelijks brandstof meer je moet NU tanken' aan en de wijzer kon niet lager zakken dan dat 'ie stond...en we reden nog maar 50 km/u op de snelweg (en bergop 30 km/u). Natuurlijk rijdt er geen kip daar en natuurlijk is er geen enkel bereik. Er waren echt momenten dat ik dacht dat de auto het zou begeven, maar gelukkig hield 'ie het nog een halfuur vol, genoeg om een BP te bereiken, godzijdank! Ik stierf inmiddels ook van de honger dus zijn we bij subway wat gaan eten en weer terug naar 'huis' gereden.

Ook ben ik naar de farmer market geweest (de wwoof-gozer niet gespot). Het was klein, knus en alleen maar locals (en een live-zangeres, die heb je hier veel, erg gezellig!). Daarna met drie Duitsers (what else...) naar Matauri Bay gegaan. Was echt supermooi! Ik was als eerste de zee in gerend (oke, eerst met mn teentje gevoeld hoe koud het was) en het was...ja ook koud, maar moooi. Wit strand, blauwe zee, zonnetje erbij en natuurlijk een prachtig uitzicht, what a beautifull daaay. We kwamen ook nog Braziliaanse en Argentijnse jongens tegen waar we mee zijn gaan voetballen op het strand, wat erg leuk was!

Verder ben ik met weer drie Duitsers (2 dezelfde van Matauri May en 1 nieuwe) naar een Kauri-forest geweest. Kauri's zijn megagrote bomen. We hebben niet de grootste (en oudste) van NZ gezie, maar deze waren ook impressive. Daarna doorgereden naar een rots waarvan ik de naam niet meer weet (maar iedereen hier weet over welke rots ik heb heb wanneer ik zeg 'the rock'). Eenmaal op de rots had je weer een prachtig uitzicht!

Oja, ik ben ook nog naar een fruitwinkeltje gereden 3 km verderop en ik wilde met de fiets (je hebt hier drie gratis fietsen). Ik wilde bijna wegfietsen toen de eigenaar op me af kwam gerend en zei dat ik een helm moet dragen...een HELM! O my god...naast dat het er belachelijk uitziet, draag je toch geen helm op de fiets?! Je draagt toch ook geen helm als je gaat wandelen, nou fietsen is voor mij precies hetzelfde! Maar oke...ik pas me aan, zo ben ik...en blij dat ik hem op had aangezien ik voor de eerste keer sinds ik hier in Nieuw-Zeeland ben politie ben tegengekomen! Daarna ben ik met...je raadt het al...drie Duitsers naar de Rainbow Falls geweest (geen idee waarom ze het 'Rainbow' noemen, want ik heb geen regenboog gezien bij die waterval! Het zal wel met de stand van de zon te maken hebben ofzo). De tocht naar de Rainbow Falls was een wandeltocht van 1 uur door een mooi regenwoud waar kiwi's (de vogels) leven (helaas zijn het nachtdieren, dus geeneen gezien).

Dat was wat ik heb gedaan (voor zover ik kan herinneren). Wat me wel opvalt is dat er echt onwijs veel backpackers een eigen laptop bij zich hebben. Ik ben blij dat ik er niet een bij me heb, aangezien je dan constant met je leven thuis bezig bent waardoor je in twee werelden leeft, wat mij niet fijn lijkt. Nog iets dat me opvalt...NZ is echt een chocoladeland!!! En laat ik nou net allergisch zijn voor dit hemelse geschenk! Je hebt hier zelfs een chocolade-factory waar je kan zien hoe ze het maken en je kan allerlei chocolade-dingen proeven...maar elk nadeel heeft zo voordeel. Als ik niet allergisch zou zijn voor chocola zou ik echt nog een extra vliegticket moeten betalen op de terugweg voor mijn dan twee stoelen brede ass.

Oke, dat was het dan voor vandaag. Hier moeten jullie een week op teren, want nu heb ik nog gratis internet...maar ik weet niet waar ik vanavond zal zijn en de kans is groot dat ze daar geen gratis internet hebben. Jullie horen het wel ;).

Liefs, Lisa