Terug van weggeweest

Hey allemaal!

I'm back in Auckland. Ik arriveerde hier gister op 10-10-10, de dag dat ik precies 1 maand in Nieuw-Zeeland ben!
Jullie staan natuurlijk te springen om te horen wat ik de afgelopentijd heb gedaan hè?! Nou...vooruit, hier komt het (eerst even mijn vingers stretchen, want ik heb zo'n voorgevoel dat ik vingerkramp ga krijgen).

Ik werd afgezet in Paihia en liep als een volgepakt paard (niet ezel, want ik liep elegant als een paard...voor zover dat mogelijk is met 15 kilo extra aan je lijf) door het stadje, op weg naar een hostel, toen er een man die op een bankje zat me aansprak en vroeg 'zoek je een plek om te overnachten?'. Ik zei 'ja' en hij begon te vertellen over zijn hostel en vroeg of ik een kijkje wilde nemen en blablabla. Ik twijfelde of ik hem kon vertrouwen en hij zag dat, want hij vroeg 'vertrouw je me niet?', en ik zei 'ik weet niet of ik je kan vertrouwen', waarop hij zei 'je moet naar je 'godfeeling' luisteren' en legde z'n handen op z'n buik. (jeetje, ik lijk dagblad de pers wel, 'niet voor niets het meest geciteerd'). Ik dacht 'wauw, da's ook toevallig', want met die wwoof-man had ik voor het eerst dat onderbuikgevoel, wat hij 'godfeeling' noemt, en nu begint deze vreemde erover en ik voelde mijn 'godfeeling' niet...zou dat betekenen dat het goed is? Ik besloot mijn gevoel op de proef te stellen en waagde het erop, ik stapte in zijn auto en hij bracht me naar zijn hostel. Mijn gevoel had gelijk, hij is een aardige man, totally into god, en zijn hostel was wat hij zei erg 'warm' (de sfeer dan,binnenwas het op dat moment bestkoud, want de huizen zijn zo slecht geisoleerd in Nieuw-Zeeland dat de temperatuur buiten soms warmer is dan binnen). Er was alleen één probleem... erwas niemand. Ik wilde niet alleen in een hostel zitten, dus maakte een deal met hem dat als hij in de late middag nog geen backpackers aan de haak geslagen heeft ik naar een ander hostel ga, and that was fine with him. Hij wist nog een meisje zijn hostel in te lokken, dus ik bleef daar met een Duits (zucht) meisje. Voor het eerst sins ik in NZ ben was er een tv en eigenlijk miste ik het helemaal niet. Ik vond het zelfs een beetje irritant, dat gekwebbel van de tv door de kamer. Ik hoor liever de vogels fluiten of goeie muziek. De volgende ochtend ging dat meisje weg omdat ze een baan had en kwamen er twee andere jongens, maar die vertrokken de dag erna ook weer, dus de derde nacht sliep ik daar alleen en besloot de dag erna weg te gaan. Hij was erg gekwetst, maar mijn besluit stond vast, ik wil met andere backpackers zijn. Dus ik ging naar King street, de straat met 10 hostels en allerlei pubs, je begrijpt dat het er krioelt van de backpackers, maar niet echt mijn types...alleen party-animals en zuipers, dus ik sliep twee nachten in een hostel daar (waar je 3 keer per nacht wakker werd doordat er dronken lui terugkwamen en dachten dat ze ons niet wakker zouden maken als ze het licht uitlieten, maar vervolgens tegen alles aanbotsten waardoor we door de herrie alsnog wakker werden...). De laatste twee nachten in Paihia sliep ik in een hostel in het centrum, maar niet in King street.

In de week dat ik in Paihia wasben iknaar de Waitangi Treaty Grounds geweest en het was erg leuk en interessant. Als je nu de hele geschiedenis van Nieuw-Zeeland en de Maori's verwacht, sorry, maar daar is internet voor uitgevonden. (je weet, ik ben geen geschiedenispersoon).
Ook ben ik een korte track gaan wandelen, naar het topje van een berg waar je een geweldig uitzicht had over de hele baai. Je zag Waitangi, Paihia en aan de overkant van de baai Russell, geweldig (foto's volgen)! En (ik ben zo trots op mezelf)...ik heb voor het eerst wild geplast! Nouja, niet wild als in een ongetemd paard, maar gewoon in de bushbush! (by the way, dit doet me denken aan een fragment van Najib Amhali, http://www.youtube.com/watch?v=dnp2gHMecEU&p=F562791F9C1C2306&playnext=1&index=35, die moet je echt zien!Nu we het toch over cabaretiers hebben, wat ook echt onwijs knap en grappig is zijn de Umbilical Brothers,kijk maar op youtube naar hun filmpjes! In Kerikeri zat iedereen in het hostel achter hun laptopje te grinnikenterwijl ze naar die twee keken).
Verderhad iktwee American-girls ontmoet, onwijs aardig en we hebben samen een hiking-track gedaan. Op een bepaald punt met bankjes en een mooi uitzicht wilde een van de twee zitten en blaadjes van bomen natekenen en er aantekeningen bij zetten om de boomsoort vervolgens op te zoeken in de bieb (aha, tis maar wat je leuk vindt). Ik had ondertussen een superleuk en interessant gesprek met het andere meisje dat neuroscience heeft gestudeerd, het ging over het brein, off course. Ik ben nu zekerder in mijn keuze om neurologie te studeren, of i.i.g. iets met het brein! It's so fascinating!!!
Ook ben ik een dag naar Russell gegaan met Katrin, een meisje dat ik in Auckland heb ontmoet, en die nu toevallig ook in Paihia was. Het was erg gezellig, het was een klein (lees: één winkelstraat) romantisch dorpje en we zijn naar een schitterend strand geweest! Ook zijn we naar een punt gelopen waar je 360 graden uitzicht heb op de baai met Paihia en Russel aan de ene kant en de open zee met eilanden aan de andere kant, zo moooi!
Die avond zijn we naar een pub gegaan. (Wàt?! Lisa naar de pub?!) Ja, je leest het goed, ik ging naar de pub. Laat ik je vertellen hoe het kwam, want natuurlijk is dat geen spontane actie uit mezelf. Katrin en ik waren op weg naar mijn hostel toen twee (ogenschijnlijk jonge) jongens ons aanspraken en vroegen waar we vandaan kwamen en of we vanavond plannen hadden (nee, die hadden we niet), dus hij zei dat we echt naar Frankie's moeten gaan, ze draaien daar die avond live-music. We zouden er over nadenken, want eerlijk gezegd dacht ik dat die jonge jongens zuipers waren en dat het er stampvol zou zitten met bezopen backpackers. Nadat Katrin en ik tortilla's hadden gemaakt en gegeten (jaja, het was echt eetbaar) besloten we om gewoon een kijkje te nemen in de pub en als we het niks vonden konden we altijd weer terug gaan. We habben niks te verliezen. Dus we kwamen daar en het was zó gezellig, geen enkele backpacker, alleen maar locals. De jongen die zei dat we moesten komen werkt daar en begroette ons hartelijk...hij was dus totaal niet wat ik verwacht had, oeps.We gingen ergens zitten en luisteren naar de band, die echt onwijs goed was en erg goeie liedjes speelde! We bestelden één mango-smoothie voor ons samen, aangezien het best duur was, en toen er nog een klein laagje over was vulden we die gratismet water (hoezo Nederlander?). Op de een of andere manier wist de band dat Katrin uit Germany kwam (en ze dachten dat ik daar ook vandaan kwam), en de zanger zeidoorzijn song iets van:'als wij naar de Duitse kroeg gaan geven we ook veel geld uit, kom op en koop ten minste onze cd', waarop Katrin zei dat we geeneens een cd-speler hebben. Na hun laatste song bedankte ze iedereen, en ze zeiden 'special thanks to the german-girls, who don't spend any money'...en iedereen lachen, hihi.Toen we weggingen was iedereen nieuwsgierig naar die 'german-girls' en begon tegen ons tekletsen en het was echt heel gezellig. De jongen die er werkte vroeg of we nog eens zouden langskomen, en ik zei dat als ik weer in Paihia ben ik dat zeker zal doen, maar het is niet zeker of ik ooit weer in Paihia kom.

Die dag daarna ging ik met de bus naar Omapere en het was er echt prachtig!!! Ik zat in een onwijs gezellig hostel, de eigenaressewas zó ontzettend aardig en ja, wat ik al zeg, hetwas schitterend. Lieve koetjes die staan te grazen in de achtertuin, het strand en de zee in de voortuin en een geweldig uitzicht. Die avondzat ik op het strand naar de zonsondergangte kijken. Zo grappig dat je aan de ene kant van het land de zon uitzee op ziet komen en aan de andere kant onder, dat geeft nog meer het gevoel datikin een andere wereld leef waar de zon alleen om dit land draait,de rest lijkt zo ver weg. Het was echt adembenemend... zo peacefull. Geen zorgen, alle problemen in de wereld zijn ver weg,niks moet, alles mag...alles klopte, het was in harmonie.
De volgende avondhad ikeen 4 uur durende wandeltocht (genaamd: 'twilight-walk', omdat je de 2e helft in het donker wandelt) door een kauri-forest met twee Maori-gidsen.De enewas eenoudere man genaamd Bill en de ander was een jonge gozer die een soort van opgeleid werd...metzo'n moeilijke Maori-naam. Voordat we het forest in gingen richtten ze zich eerst tot 'the Father of the forest'. (Ze geloven in natuurgoden, dus je hebt de God van de zee, van de zon, van de forest etc.). Ze vroegen hem voor zijn bescherming en dat hij over onszal waken inthe forest. Tijdens de tocht vertelden zeoverde Maori-cultuur en -geschiedeniswaarbijze eerst in het Maori spraken en daarna de Engelse vertaling gaven. Het klonk echtheel gaaf dat Maori's! Ook vertelden ze legendes en leerden ons over geneeskrachtige eigenschappen van de planten die in dat forest leven. Ik zag een teetrea-boom, een honing-boom,veel grotekauri-trees en we zagen een kiwi-hole eneen megagrote enge dikke zwarte harige spin ('die zijn web horizontaal maakt en ...' erg leuk, kunnen we verder?!). We liepen naar de four-sisters, vier kauri-bomen die zowat in mekaar groeien. Het is erg apart en fascinating dat ze zo op een kluitje zitten aangezien er genoeg ruimte is om hen heen. Daarna gingen we naar de second-largest kauri-tree in the world en terwijl we er naartoe liepen zongen de Maori's een lied, echt geweldig! Ze hadden en hele krachtige en mooie stem, en ook al verstond ik er geen bal van, er zat heel veel gevoel in het lied en dat raakt je. De kauri-tree was echt huuuge, een omtrek van 15 meter. We hadden 1 minuut stilte uit respect voor 'the Father of the forest'. Daarna gingen we (in het donker met een paar zaklampen en de maan en sterrendie ons leidden) naar de grootste kauri-tree. Ze zongen weer en de boom was echt impressive. We deden alle lichten uit en ze brandden een stuk gom van de kauri-tree dat de Maori'svroeger gebruikten als lamp en het was verrassend hoeveel licht zo'n klein gom-klompje kon produceren. Als je het uitblaast komt er ook een heerlijkgeurendearoma vrij. We hadden weer1 minuut stilte en aan het einde floot Bill op een speciale Maori-fluit, kippenvel! Op de weg terug naar de auto liep ik achteraan met de oude Maori-man, en hij druktehet verbrande kauri-gom klompje in mijn hand. Hij zei als aandenken aan deze experience. Thanks!Op de terugweg deden ze een spelletje: zoveel mogelijk possums (soort grote knaagdier/vos-achtig iets) doodrijden, aangezien ze in Nieuw-Zeeland geen natuurlijkevijanden hebben en er dus veelste veel zijn en ze vreten de vegetatie aan (iets van 40.000 ton per dag in totaal). Dus spelen zij voor moeder natuur.

De laatste dag in Omapere lagik heerlijk in de hangmat te lezen in het zonnetje (met zonnebrand op, no worries) en op de achtergrond hoorde je het gerommel van de zee, het gezang van de vele vogeltjes, gezoem van de bijtjes die van bloem naar bloem hupsen (is dat een woord?) en het geruis van de blaadjes in de wind...wat een leven. Maar het wordt tijd om een baantje te zoeken, want dit luizenleven is wel erg expensive. Sinds oktober zijn de prijzen van alles omhoog gegaan (eerst betaalde je tussen de 20 en 25 dollar voor een nacht in een hostel, nu is het tussen de 25 en 30 dollar!), en hoe heerlijk dit leven ook is, ik begin me een beetje nutteloos te voelen. Ik wil iets betekenen voor anderen, mijn energie gebruiken om mensen te helpen. Ik ben helemaal opgeladen dus ik kan er tegenaan! Dusik benop zoek gegaan naar een baantje op het interneten ik heb iets amazing gevonden, namelijk een paardenranch waar ze race-paarden houden!!! Omg, alles klonk gewoon perfect, je werkt in een gezellig team en verzorgt de vele paarden, maakt ze klaar voor race-wedstrijden en loopt met ze naar de racebaan etc.! En het mooiste van alles is dat je naast food en accomodation ook nog betaalt krijgt! Ik kon ze mailen of bellen...ik was zenuwachtig om te bellen maar ik wilde zo snel mogelijk reactie (en kiwi's checken hun mail niet elk uur zoals in het westen dus er gaat een week overheen eerder dat je antwoord hebt), dus ik besloot om een soort van script te schrijven zodat ik wist wat ik ging zeggen en dan gewoon te bellen. Zo gezegd zo gedaan, ende manwas erg vriendelijk aan de telefoon en vroeg wat dingen zoals hoelang ik kan werken, mijn horse-experience etc. en hij zei dat ikdinsdag terug moest bellen. So I keep my fingers crossed!

Tot zover, Lisa's reisbericht. Nog een prettige avond (of ochtend in jullie geval)!

Kusjes xxx

P.S. Leuk he, dat gedichtje. Nee, ik heb het niet zelf bedacht, daar heb ik geen tijd (en zin) in. Ik vond het in het boek van Globe Trekkers Lodge, het hostel in Omapere en dacht: this is so true!

Hostel Life

Well, I've roamed the world over many a day,

And a hostel 's the place I generally stay.

Now there's some things about them that's always the same,

It's a worldwide conspiracy, that's what I claim.

'Cause there's always one who stays out till three,

Then turns on the lights 'cause he cannot see.

He smells like a pub and he's usually drunk,

And he steps on your arm when he climbs in his bunk.

And then there's one who leaves pots in the sink,

And when they run out, it's our milk they drink.

They sprawl on the sofas so there's nowhere to sit,

Consideration? Hell, they don't give a ... !

And the worst ones of all, they're really a drag,

Keep every bloody item in a different plastic bag.

Now I've spoken with others, and they feel the same,

We're all considerate and we are not to blame.

So who is this group which disrupts hostel life?

Who stirs us from dreams and causes such a strife?

Now I'm not paranoid, but it's a thought that I've had,

They're all on the payrolls of our mums and our dads.

They follow us around wherever we roam,

Making life miserable so we will all go home.

But the last laugh 's on our loved ones,

And that's fo sure.

Because as for the travel bug,

There is no real cure.

They can torment us and tease us,

But when all's said and done,

In spite of it all, we're still having fun!

Afgelopen week in 'vogelvlucht'

Hey, daar ben ik weer!

Ik heb speciaal voor jullie de wekker gezet om dit verhaaltje te schrijven en de foto's erop te zetten! Om 10 uur moet ik uitchecken en ik wil wentelteefjes maken als ontbijt en ik moet m'n backpack inpakken en natuurlijk dit reisweblog bijwerken en ik heb een date op skype met mam en pap dus ik moest vroeg uit de veren.

Dus, wat ik de afgelopen week heb gedaan...komtie:

Eerst ben ik met twee Malaysiers een dag de hort op gegaan. We reden eerst naar Aripara, een surfstadje aan de westkust van Northland. Daar had je een prachtig uitzicht op de baai, en het was het beginpunt van Ninety Mile Beach (wat niet echt 90 miles is). Daarna doorgereden naar Te Paki Sand Dunes (helaas niet over Ninety Mile Beach aangezien we geen 4wieldrive hebben), waar je echt megahoge en -grote duinen hebt met alleen maar zand (dus geen plantjes en stekeldingen die we in Nederland hebben). Daar zijn we gaan zandsurfen, echt heel erg grappig...maar vermoeiend! In 1 seconde ben je beneden en in 1 uur ben je weer boven. Het is echt een heel apart gezicht als je op die zandduinen staat, want kijk je richting zee lijkt het net de woestijn, maar kijk je richting land zie je wat zandduinen en dan ineens groen met gras en bomen...hoe zijn die zandduinen daar ontstaan? Het ziet er heel nep uit. In ieder geval, toen zijn we (5 kilo zand zwaarder) in de auto gestapt en naar het noordelijkste puntje van NZ gereden: Cape Reiga. (Ik had ergens gelezen dat een of ander mini-eiland van NZ nog noordelijker is dan dit punt, dus eigenlijk is het niet het noordelijkste puntje van NZ maar wel van 'de twee grootste NZ-eilanden'. We wilden de zonsondergang zien dus moesten we twee uur tijd zien te doden, dus zijn we een wandeling gaan maken naar beneden naar de zee (en terug dus alsmaar omhoog, oeps...klimmen!). Het was echt stunning! Je had zo'n weids uitzicht...zo...ik kan het gevoel niet omschrijven, maar echt geweldig! Helaas was de zonsondergang niet in de zee maar in de wolken (ja oke, uiteindelijk wel in de zee, maar die konden we niet zien door die stomme wolken). Eenmaal op de terugweg was het pikkedonker...overal om je heen, waar je ook keek, het was gewoon een zwart gat...je zag he-le-maal niets. Af en toe een lichtpuntje...dat was dan een boer in een hutje op de hei in the middle of nowhere. Wat een drama als je hier zonder brandstof komt te staan...en oeps, laten wij nou net bijna geen brandstof meer hebben toen te terugreden! Na een uur met de brandstofwijzer op laag ging het rode benzinelampje van 'ben je blind ofzo je hebt nauwelijks brandstof meer je moet NU tanken' aan en de wijzer kon niet lager zakken dan dat 'ie stond...en we reden nog maar 50 km/u op de snelweg (en bergop 30 km/u). Natuurlijk rijdt er geen kip daar en natuurlijk is er geen enkel bereik. Er waren echt momenten dat ik dacht dat de auto het zou begeven, maar gelukkig hield 'ie het nog een halfuur vol, genoeg om een BP te bereiken, godzijdank! Ik stierf inmiddels ook van de honger dus zijn we bij subway wat gaan eten en weer terug naar 'huis' gereden.

Ook ben ik naar de farmer market geweest (de wwoof-gozer niet gespot). Het was klein, knus en alleen maar locals (en een live-zangeres, die heb je hier veel, erg gezellig!). Daarna met drie Duitsers (what else...) naar Matauri Bay gegaan. Was echt supermooi! Ik was als eerste de zee in gerend (oke, eerst met mn teentje gevoeld hoe koud het was) en het was...ja ook koud, maar moooi. Wit strand, blauwe zee, zonnetje erbij en natuurlijk een prachtig uitzicht, what a beautifull daaay. We kwamen ook nog Braziliaanse en Argentijnse jongens tegen waar we mee zijn gaan voetballen op het strand, wat erg leuk was!

Verder ben ik met weer drie Duitsers (2 dezelfde van Matauri May en 1 nieuwe) naar een Kauri-forest geweest. Kauri's zijn megagrote bomen. We hebben niet de grootste (en oudste) van NZ gezie, maar deze waren ook impressive. Daarna doorgereden naar een rots waarvan ik de naam niet meer weet (maar iedereen hier weet over welke rots ik heb heb wanneer ik zeg 'the rock'). Eenmaal op de rots had je weer een prachtig uitzicht!

Oja, ik ben ook nog naar een fruitwinkeltje gereden 3 km verderop en ik wilde met de fiets (je hebt hier drie gratis fietsen). Ik wilde bijna wegfietsen toen de eigenaar op me af kwam gerend en zei dat ik een helm moet dragen...een HELM! O my god...naast dat het er belachelijk uitziet, draag je toch geen helm op de fiets?! Je draagt toch ook geen helm als je gaat wandelen, nou fietsen is voor mij precies hetzelfde! Maar oke...ik pas me aan, zo ben ik...en blij dat ik hem op had aangezien ik voor de eerste keer sinds ik hier in Nieuw-Zeeland ben politie ben tegengekomen! Daarna ben ik met...je raadt het al...drie Duitsers naar de Rainbow Falls geweest (geen idee waarom ze het 'Rainbow' noemen, want ik heb geen regenboog gezien bij die waterval! Het zal wel met de stand van de zon te maken hebben ofzo). De tocht naar de Rainbow Falls was een wandeltocht van 1 uur door een mooi regenwoud waar kiwi's (de vogels) leven (helaas zijn het nachtdieren, dus geeneen gezien).

Dat was wat ik heb gedaan (voor zover ik kan herinneren). Wat me wel opvalt is dat er echt onwijs veel backpackers een eigen laptop bij zich hebben. Ik ben blij dat ik er niet een bij me heb, aangezien je dan constant met je leven thuis bezig bent waardoor je in twee werelden leeft, wat mij niet fijn lijkt. Nog iets dat me opvalt...NZ is echt een chocoladeland!!! En laat ik nou net allergisch zijn voor dit hemelse geschenk! Je hebt hier zelfs een chocolade-factory waar je kan zien hoe ze het maken en je kan allerlei chocolade-dingen proeven...maar elk nadeel heeft zo voordeel. Als ik niet allergisch zou zijn voor chocola zou ik echt nog een extra vliegticket moeten betalen op de terugweg voor mijn dan twee stoelen brede ass.

Oke, dat was het dan voor vandaag. Hier moeten jullie een week op teren, want nu heb ik nog gratis internet...maar ik weet niet waar ik vanavond zal zijn en de kans is groot dat ze daar geen gratis internet hebben. Jullie horen het wel ;).

Liefs, Lisa

Moving on

Guten Tag,

Ik zit nog steeds in Kerikeri Farm Hostel, erg gezellig tussen de Duitsers (zelfs de eigenaar is Duits). Ze worden er zelf ook gek van, dus zijn ze buitenlandse namen aan het verzinnen met een stom accent haha. We hebben al een Yosef (alias Chris) from Israel (ghelo) en een Gustav (alias Fabian) from Poland. En het beeld dat ze van Nederland hebben is niet echt goed...ze denken echt dat iedereen daar high op straat rondloopt vanwege de vele coffeeshops. Ze geloven ook niet dat ik nog nooit een joint gerookt heb, dat is net zoiets als dat een Duitser nog nooit een schnitzel gegeten heeft... impossible dus. Gisteravond heb ik voor het hele hostel appel crumble gemaakt, een recept dat ik van een backpackster heb gekregen, en het was echt verrukkelijk (al zeg ik het zelf)!

Morgen vertrek ik naar Paihia. Gelukkig kan ik met twee mensen meerijden die naar een stadje-met-weer-een-onuitspreekbare-Maori-naam-die-ik-steeds-vergeet gaan en Paihia ligt op hun route, dus ze gooien me daar eruit. Mijn plan op dit moment (het verandert elke minuut) is dat ik eerst ga reizen door het Noordereiland (en misschien een weekje WWOOF-en hier en daar) en in december (of eerder wanneer m'n geld op is), wanneer de toeristen komen en de prijzen omhoogschieten (hoogseizoen), ga werken. Misschien als fruit-picker, serveerster of bij een horse-ranch...het ligt eraan wat ze op dat moment nodig hebben. In 2011 (jeetje, wat klinkt dat ver weg!) wil ik naar het Zuidereiland gaan en in januari en februari werken en daarna de boel daar in het zuiden verkennen! In de winter (juni en verder) wil ik proberen op een ski-piste te werken als lift-operator (je weet wel, bij een ski-lift staan en van die schoteltjes onder mensen hun kont douwen en kindjes helpen (en uitlachen) die, na 1000x gezegd te hebben NIET zitten, gaan zitten en op de grond liggen) of als een serveerster (op de piste uiteraard). En het mooiste van alles is: je kan gratis skien!!! Whoeeh! However, als ik om wat voor stomme reden dan ook niet kan werken op de piste, dan zijn paps en mams errug happy want dan kom ik back home en ga ik mee op vakantie (een win-win situatie dus voor mij ;)). In de winter is in NZ namelijk geen flikker te doen (zeggen 'ze').

Oeps...ik ben nog niet eens toegekomen aan vertellen wat ik de afgelopen week allemaal heb gedaan. Ik moet nu snel gaan want ik ga weer de hort op met some people! Vanavond zal ik derest vertellen en de foto's erop zetten. Het is zo irritant als je in de auto zit op weg ergens naartoe en je ziet al die mooie landschappen en je denkt constant 'dit is een mooi fotomoment', 'nu moet ik een foto maken', 'dit zou een mooie foto zijn' ...maar dan ben je te laat met je camera pakken, en op een gegeven moment doe ik geen poging meer om m'n camera uit m'n tas te pakken, omdat de foto's door een autoraam in een rijdende auto toch niet zo mooi overkomen als in werkelijkheid. Desondanks heb ik wel hele mooie foto's, maar het frustreert me gewoon, ik moest het effe kwijt.

Oke, jullie horen nog van me!

Cheers,

Lisa

Change of plans

Hi there!

Dus...change of plans. Dinsdagochtend vertrok ik vanuit Auckland naar Kerikeri met de Naked Bus (met kleren aan). Het was een rit van ruim 4,5 uur langs de oostkust richting het noorden (door de Northland). Sommigen zeggen het gras is veel groener aan de overkant. Nou, in dit geval klopt het, hier is het gras echt groener dan in Nederland! Letterlijk ja...maar figuurlijk? Maybe. Natuurlijk is de natuur amazing en de mensen ontzettend vriendelijk en heerst er een relaxte sfeer. Het is moeilijk niet voor Nieuw-Zeeland te vallen. Ik leef gewoon nu en zie wel waar m'n hart me naartoe brengt. In ieder geval niet naar die weirdo waar ik zou gaan WWOOF-en. Hij haalde me op toen ik in Kerikeri was aangekomen en moest nog wat dingetjes kopen in het stadje en hij racete door de straten en supermarkt. Ik moest gewoon serieus rennen om hem bij te houden. Eenmaal aangekomen in zijn huis ergens buiten de stad in de bush vertelde hij me dat hij een hekel heeft aan de stad en crowdy places en maar 1 keer in de week zijn terrein verlaat en dat is op zondag naar de markt om eten te kopen. Hij leeft als een kluizenaar en zijn lach...als hij hardop (en hij doet het echt hard) lacht, is dat echt een angstaanjagende klank waarvan ik misselijk wordt. Ik dacht meteen: morgen ben ik weg hier, no matter how. Hij is 50, werkloos (geen inkomen at all, hij heeft wat spaargeld op de bank) en een soort Boeddhist-zen persoon en mediteert elke ochtend en avond en ik stelde hem dus heel veel lastige 'levensvragen' (mam en pap weten wel wat ik bedoel ;)). Ik merkte dat hij niet houdt van veel geklets dus bleef ik express veel praten en vragen stellen hihi, in de hoop dat hij me ook weg wilde hebben. Ik voelde me geen moment onveilig, maar ik was niet op m'n gemak. Ik had een vreselijk onderbuikgevoel (nu weet ik wat men hiermee bedoeld). Die avond belde ik een hostel in Kerikeri om te vragen of ze plek voor de volgende dag hadden, en dat hadden ze dus ik had meteen gereserveerd. De volgende dag na het ontbijt en meditatie (ik had al alles gepakt) ging ik naar hem toe. Ik besloot gewoon eerlijk te zijn en zei dat ik hem niet wil kwetsen maar dat ik me hier niet thuis voel omdat ik meer mensen om me heen moet hebben en...voordat ik uitgepraat was zei hij: oke ik breng je NU naar de stad. Hij had ineens zo'n haast en racete naar de auto, dus ik vroeg waarom zo'n haast en hij zei: je haalt me uit m'n balans en dagritme (hij wordt elke nacht rond 3 uur wakker en staat dan op...uit zichzelf) en blablabla. Mij best, ik was allang blij dat ik weg kon. Hij hoefde geen geld voor de overnachting (gelukkig :P) en zette me af bij het hostel. Dus woensdag was ik aangekomen in dit hostel. Het was alsof hij negatieve energie uitstraalde dat ik absorbeerde (ik ben best stemmingsgevoelig), maar sinds ik in dit hostel zit met allemaal vriendelijke mensen en positieve energie voel ik me weer helemaal happy van binnen :D. Dus maak je maar geen zorgen, ik heb hiervan geleerd, namelijk dat ik alleen ga WWOOF-en bij gezinnen (dus meerdere mensen) met een boerderij (hij had alleen een tuin) met veel dieren. Ik heb een e-mail gestuurd naar een horse-ranch (een WWOOF-adres, maar met twee gezinnen en veel dieren haha) in het Northland en een sollicitatie naar een pas geopende kledingwinkel in Auckland. De winkel heet Icebreaker en is de best betaalde winkel waar je kan werken in Auckland, dit vertelde een backpacker me die in de Icebreakershop in een buitenwijk van Auckland werkt (waar ik mijn thermo-kleding heb gekocht en wat je ook echt nodig hebt op dit moment hier! freezing-koud gewoon...je merkt dat het nog eind-winter is). Dus nu is het afwachten op een reactie en ik ben aan het rondkijken of ik met iemand mee kan reizen naar Ahipara, een plaatsje aan de westkust van Northland en vanwaar je een goedkope dagtour kan boeken naar het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland: Cape Reinga (met surfen van zandduinen en picknicken inbegrepen). Het hostel hier is weer klein (max. 12 mensen) en knus (soort boerderij met grote kippen, mandarijn boomgaarden en twee baby-pigs die overdag vrij mogen rondlopen haha). Gisteren ben ik met iemand naar de supermarkt gereden en we hebben tortilla's gemaakt. Smaakte erg goed! Ik heb het recept opgeschreven. Als ik terugkom naar Nederland ben ik een echte keukenprinses! Ook hadden ze een klein winkeltje met allemaal Nederlandse producten (de eigenaar is Nederlands, vandaar)! Dus ik heb meteen bolletje beschuit en ontbijtkoek ingeslagen hihi. Jullie horen wel van me als ik meer weet!

-xxx- moi

Mijn verblijf in Auckland

Heeey allemaal!

How u doing? Dat vraagt echt iedereen hier. Erg vriendelijk, dat wel, maar ik wordt er gek van. Ik verwacht het steeds niet en het is zo stom om te zeggen: 'fine, and you?' en dan doorlopen. Dan begin je een soort van gesprek en dan ga je weer weg! Maarja, ik heb net alle foto's erop gezet dus ik zit al iets van 2 uur op de computer en iedereen hier zit me een beetje boos en ongeduldig aan te kijken, en ook al vertrek ik morgen, ik ga het kort houden.

Afgelopen week ben ik de hele week in de stad geweest en heb ik watdingetjes gedaan, maar ik was niet echt productief. Vooral veel gelopen in de stad en geluncht in het park en dingen geregeld. Alles is nu klaar. Ik heb een Nieuw-Zeelandse bankaccount, een I.R.D. tax nummer, een simkaart (mijn NZ nummer is +64220130031, mijn oude (0646080382) is verlopen en bestaat niet meer) en thermokleding (want het is hier koud!...soms).

Uuuhm...oja ik had die gratis bus tour door Auckland. Was erg leuk, ook al kon ik niks van de gids die aan een stuk door zat te lullen verstaan omdat hij zo'n ontzettend mega-kiwi-accent had. Er waren twee mensen die een Bungeejump van de Skytower hadden gewonnen (ik helaas niet, maar wacht maar...mijn tijd komt nog wel ;)).

En verder...ah ja ik ben ook nog naar het Auckland museum geweest. Was geen bibs aan, ik wilde eigenlijk alleen de Maori-tour en performance zien, maar het meisje waar ik mee ging is een beetje heel erg krenterig en wil niks uitgeven dus dat vond ze te duur dus dat deden we niet. Verder is ze wel heel aardig hoor.

Jeetje het stormt hier een beetje. Voor aankomende week is er alleen maar regen verwacht. Gelukkig ga ik morgen weg hier uit Auckland en ga ik naar Kerikeri, een WWOOF-adres waar ik ga werken voor kost en inwoning voor ik weet niet hoe lang (ligt eraan hoe leuk ik het vind). Ik weet niet of ze daar een computer hebben, dus misschien horen jullie over twee weken weer wat van me.

Oke ik moet nu echt gaan. Ik spreek jullie wel weer!

xxxx

A whole new world!

G'day mates ;) !

Goodevening actually, het is bijna 21.00 uur nu. Ik zal jullie de rest van het verhaal vertellen tot nu toe. Ik ging dus met mijn room-mate, katrien, de stad in, en het was amazing! De stoplichten voor voetgangers zijn zo ontzettend grappig! Je staat voor een rood stoplicht en je hoort zoals in Nederland tik...tik...tik..., maar als het groen is hoor je voordat het tikken sneller gaat een soort schietgeluidje uit een soort van game, something like PFIEUW, en het is so sweet! Ook gaan de stoplichten voor voetgangers op een kruispunt tegelijkertijd aan en kan je gewoon oversteken hoe je wilt, dus je kan ook diagonaal gaan, dat is zo vreemd in het begin, maar i really like it dus ik doe het just for fun haha! Tijdens het wandelen door de stad, langs de haven, kwamen we een groep mensen tegen die Katrien kende (de helft van de groep). Het waren allemaal Duitsers, maar ze sproken Engels met elkaar zodat ik ook mee kon praten, dus dat was erg aardig van hen (al zou ik na 5 jaar Duits ook Duits moeten kunnen verstaan, lalala). Ze waren vanplan om naar een pub te gaan waar ze onwijs veel soorten bier hebben (like I care)en het heel goedkoop is en ze vroegen of we meegingen,so yeah sure, why not?Alleenwas ik mijnID vergeten, die lag inmijn kluisje inde hostel, en als je onder de 25 bent mag je hier niet zonder ID cafes en pub binnen, want ze controleren heel streng (en je mag ook niet alcohol drinken in het openbaar, wat ik natuurlijk als non-alcoholic erg goed vind. Maar de reden voor dat is omdat de Nieuw-Zeelanders erg agressief worden na wat drank, maar ik vind dat een beetje easy to say.). Ik zei dat ze gewoon naar binnen konden en dat ik wel terug naar het hostel ga om te slapen (ik was toch erg moe), maarze zeiden: 'nee, we reizenals groep, dus we blijveneen groep', dus dat was supersweet van them. We gingen dus maar naar hun hostel, vlakbij die van Katrien en mijns, en gingen daar zitten en kletsen. Daarna gingen we slapen, maar er was a guy die echt snurkte als een gek man! Zelfs door mijn oordoppen heen kon ik het horen. Gelukkig was ik zo moe dat ik toch in slaap viel, maar om half2 's nachts alweer wakker was en niet kon slapen. De volgende dag, zaterdag, uhm wat deed ik toen ook alweer...oja, Katrien zou met 2 Amerikaanse meiden naar 2 marktjes gaan ergens in Auckland en ze vroeg of ik mee wilde, dus ja, natuurlijk wilde ik dat. Dus die dag zijn we door de stad gaan wandelen naar de marktjes, en het was echt heel gezellig! Ze hadden echt hele goede live-muziek en het was niet zo mega-groot en druk en schreeuwerig als in Nederland, not at all. Na die marktjes gingen Katrien en ik naar de supermarkt om avondeten te kopen (we hadden afgesproken samen te koken). In de avond waren we echter zo moedat we besloten het zondagavond te doen. Er was ook een meisje uit Zweden in onze kamer, maar zij was niet een backpacker maar zij studeerde op de hotelschool ofzoiets en zou hier in een hotel werken. Ze was een beetje een Anouk-persoon, want toen ze aankwam wilde ze meteen een stijltang en een fohn kopen en ze heeft make-up gekocht voor 500 dollar! Ja echt waar! Maar ze was erg aardig. Zondag zijn Katrien en ik op walvissen en dolfijnen safari gegaan. De normale prijs voor dat is 150 dollar, maar backpackers betalen maar 99. We gingen met een boot de zee op voor 4,5 uur, op zoek naar dolfijnen en walvissen. Wij waren natuurlijk ontzettend enthousiast en waren helemaal voor op de boot en de kapitein waarschuwde ons al dat we nat konden worden van golven over het dek, maar we dachten ach, dat zal wel meevallen (ergens diep van binnen wist ik van niet, maar ik duwde die gedachte weg en dacht maar aan 1 ding: walvissen en dolfijnen spotten!). En ja hoor, de eerste de beste golf en ik was zeiknat, wat eigenlijk wel goed was want dan kon ik er blijven staan, want natter dan nat kan je niet worden right? Mijn schoenen zijn nog steeds nat, maar mijn jas was erg fijn,volledig water- en winddicht, dus die heeft de test doorstaan. We zagen twee keer een groep dolfijnen, de eerste keer waren het er 4 en die zwommen even mee met de boot. De tweede keer waren het er echt heel veel, een stuk of 15, en ze sprongen en zwommen onder en naast de boot en het was echt zo cool en zo ontzettend lief! Ik wilde niet eens mijn camera pakken, ik kon mijn ogen er niet van afwenden omdat ik bang was dat ze anders zouden verdwijnen (maar Katrien heeft wel foto's gemaakt en die zou ze naar mij toe sturen, dus dan laat ik ze jullie ook zien, no worries). Terug had ik het echt mega-koud. Door de opwinding van de dolfijnen merkte ik het niet, maar daarna was ik echt freezing! Zelfs na een warme douche had ik het nog koud, maar het was het waard! Die avond heb ik voor het eerst mijn avondmaal gekookt samen met Katrien. Het waren just wat groenten (pompoen, paprika, courgettes en wat kruiden), maar het smaakte erg lekker! Maandag, oja dat is vandaag, vandaag had ik om 10.00 uur mijn orientatie bij I.E.P. (en Katrien ging om 08.15 uur weg voor vrijwilligers werk dat ze twee weken gaat doen, ze hadden wat vertraging omdat er een meisje opgesloten zat in de wc en de deur kon niet goed gekraakt worden, erg zielig hihi). De orientatie was erg usefull. Ik heb een bankaccount geopent en morgen vraag ik een tax-number aan. Daarna ben ik gaan lunchen in een park naast een jongen waar ik een tijdje mee heb gepraat, hij studeerde aan de Auckland University, iets met sciences. Het was erg gezellig, hij was ook aan het lunchen en er waren een stuk of 10 Maori-achtige jongens aan het rugby-en op het veld. Na de lunch hoorde ik gezang ergens vandaan komen en ik kon het niet negeren, ik moest er naartoe. Het was niet ver, en ik zag toen iets van 40 Maori-people zingen en dansen en het was echt GE-WEL-DIG! Links iets van 20 vrouwen en rechts 20 mannen, en ik verstond er niks van maar het raakte me echt heel diep en ik kreeg weer kippenvel en het was gewoon echt so cool! Ik wilde een film maken met m'n camera, maar op de een of andere manier is de memory-card niet geschikt voor de camera, dus de film was helaas mislukt maar ik heb welfoto's. (Ik heb al een nieuwe memory-card gekocht, dus nu kan ik wel filmpjes maken gelukkig). Daarna ging ik weer terug naar de I.E.P., want daar was mijn bagage gratis opgeborgen. Gepakt en wel liep ik op weg naar mijn nieuwe hostel, omdat mij drie gratis dagen in het ACB hostel voorbij waren. (Ik had al geboekt voor 3 dagen in de nieuwe hostel). Ik had een beetje de afstand onderschat, dus ik heb een uur door de stad gelopen met 15 extra kilo dat ik mee moest sjouwen. Het is echt ongelofelijk hoe zwaar dat is! Zo raar dat mensen van 75 kilo dat elke dag moeten doen, ik moet er niet aan denken! Ik heb een veeel kleiner hostel uitgekozen, want ik hou niet zo van die onwijs grote plekken, veelste druk. Dit is echt een heel knus hostel in een grote villa, echt heel warm en gezellig en klein en er heerst een goede sfeer, een beetje zoals een home, omdat het ook een huis is en niet een appartement zoals mijn vorige. Mijn avondeten is druiven, een appel en een mandarijn hihi, maar het is genoeg. Er zijn erg aardige mensen hier. In het vorige hostel waren er echt onwijs veel Duitsers, maar met onwijs bedoel ik ook echt onwijs. Volgens mij was 90% van het hostel Duits. Hier gelukkig niet. Ik ben gelukkig nog geen Nederlanders tegengekomen. Wat wel echt heel vervelend is, is dat onder het I.E.P. kantoor (I.E.P. staat trouwens voor International Exchange Programs, or something like that) er een huge Starbucks is met allemaal heeerlijke muffins en warme chocolademelk, maar ook warme caramel, vanilla en nog veel meer dingen die ik moet weerstaan! Want als backpacker kan je jezelf gewoon niet vertonen op die plekken, het is te duur...damn! Maarja, goed voor mijn zelfbeheersing en discipline.

Nou dat is het dan tot nu toe. Tis nu half 10 in de avond en ik ga zo slapen. Ik zal proberen wat foto's erop te zetten, maar ik beloof niet dat het werkt, you'll see. Woensdag heb ik een free bus tour door Auckland, dus dat wordt erg leukI guess! Heb er erg veel zin in :D.

See you later alligatorrr

xxx liefs moi

P.S. zoals jullie kunnen zien, ben ik echt heel slecht in kort en bondig schrijven haha, en dit is nog niet alles, want ik denk dat ik veel dingen ben vergeten. maarja, je zult er maar mee moeten leven haha.

P.P.S. de titel is een liedje uit de film 'Aladin', ik vind het een erg mooi liedje en erg toepasselijk!

Welcome to New-Zealand

Oke, waar was ik. Juist, de aankomst in Nieuw-Zeeland. (Ik heb elke keer maar 20 minuten free internet, dus vandaar) Ik zat dus toch bij het raam (joepie), en kom hele mooie foto's nemen van het land! Toen we geland waren en we het vliegveld van Nieuw-Zeeland binnenliepen, zag je een soort toog met mooie maori-tekeningen uitgesneden in het hout en ik kreeg er kippenvel van! Je moest een briefje invullen met wat je bij je hebt (wollen sokken, leren bergschoenen, homeopathische medicijnen van een plant, aarde onder je bergschoenen), maar ze geloofde mij gewoon op m'n woord en toen ik zei dat ik die dingen had was het goed en kon ik gewoon doorlopen. Toen ik m'n bagage moest scannen kwam ik in die hal aanlopen en ik zag een grote, volle maori-man staan, en ik liep daar naartoe en moest lachen, ik weet ook niet waarom, en hij lachtte terug en hij had echt zo'n vriendelijk en vertrouwdgezicht en zo'n lieve, zachte uitstraling, echt gaaf! En hij zei: 'hi mate, how u doing?' Dus ik zei 'hi, i'm fine' , maar volgens mij is het een gewoonte om zo iemand te begroeten en is het normaal dat je dan ook terugvraag 'how are you', maar dat is zo vreemd, dat ben ik niet gewend, dus toen hij mijn verwarring op m'n gezicht zag omdat ik zat te twijfelen of ik hetzelfde zal terugvragen, moest hij weer lachen, dus ik dacht ik vind het best zo haha. Ik had free vervoer naar m'n hostel en de stad was echt veeel leuker dan Sydney. Ik voelde me er veel meer thuis. In Sydney had je mega-grote en hoge gebouwen, hier alleen in het centrum een aantal, maar het is te overzien, het is niet zo overweldigend en benauwd. Ook heerst er een relaxtere sfeer hierzo. En bovenal zijn de mensen zo ontzettend aardig! (Maar ook in Syney hoor). In de bus was er een jongen die niet genoeg geld had voor een busticket, maar hij vroeg de buschauffeur of hij een deel nu kon betalen en een deel bij de halte waar hij eruit moest (daar was zijn appartment en hij zou snel zijn geld pakken). De buschauffeur zei eerst: 'Well, I don't know mate', maar toen vervolgde hij: 'Allright then, quickly'. Dat is zo lief! In tegenstelling tot Nederland, waar de bussen en trams de deur recht voor iemand neus dichtslaan. Ook het hostel in Nieuw-Zeeland vond ik veel fijner dan die in Sydney. Ik zit hier gewoon echt op m'n plek! Het is moeilijk te zeggen waarom, het is gewoon een gevoel dat ik niet kan beschrijven. Hier voelt het goed. Toen ik in mijn kamer aankwam was ik alleen, maar ik zag dat er nog twee mensen in de kamer sliepen vanwege de onopgemaakte bedden en bagage. Na een paar minuten kwam er een meisje binnen, ze heet Katrien uit Duitsland, en we begonnen te praten. Zij was er sinds maandag maar die ochtend had haar groep haar verlaten vanwege werk zoeken en cursussen, dus ze was nu weer alleen en ze had niks te doen, dus ze vroeg of ik met haar mee wilde de stad in en ze kon me de stad laten zien. Ik was erg moe, maar natuurlijk wilde ik dat! Maar mijn orientatie begint nu bij IEP, dus ik moet afsluiten! Ik vertel jullie over mijn dagen hier na de orientatie denk ik, die duurt iets van 3 uur.

Tot dan! Byeee