'The situation'
Hey sweeties!
Hier is dan eindelijk weer een message from down under. Ik weet dat het lang heeft geduurd (te lang), and I don't wanna make any excuses, maar de tijd is voorbij gevlogen, en vliegt nog steeds... richting die eind juni waar de familie doorzon zo naar uit zit te kijken (right dad ;)). Op sommige momenten was ik ook gewoon te lui om iets te schrijven, en daar heb ik nu wel spijt van, maarja... dat was dan en dit is nu, daarom typ ik nu dit bericht. (En een goedbedoeld advies: maak het jezelf gemakkelijk, neem een koekie en een kopje thee voor je begint met lezen, en ga even naar de wc als je moet, nu kan het nog... ik heb je gewaarschuwd. Ik wens je veel leesplezier).
Ik weet gewoon niet waar te beginnen... maar wat een reis! Ik kwam naar Nieuw-Zeeland met bepaalde verwachtingen en doelen, maar als ik nu terugkijk heb ik het verloop van mijn reis totaal niet aan zien komen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen seconde spijt gehad van mijn reis... en nu ook niet, want ik zit er nog middenin. Op de middelbare school heb ik veel kennis opgedaan over de wereld om ons heen, maar op deze reis heb ik veel geleerd over mezelf en de mensen om ons heen die deze planeet zowel draaglijk als ondraaglijk maken. Ik ben dankbaar voor alle mooie momenten die ik heb mogen meemaken, maar net zo dankbaar voor de momenten waar het slechter met me ging, want het zijn die momenten waar ik met mezelf geconfronteerd werd en de kans kreeg me persoonlijk te ontwikkelen. Wat er op je pad komt kun je niet bepalen, maar welke kant je op gaat wel.
Ik ben door veel verschillende fases gegaan, en hoewel ik denk dat ik op bepaalde punten ben gegroeid heb ik het gevoel dat ik voorlopig nog niet klaar ben met mezelf ontplooien. Maar is er eigenlijk wel een eindpunt? I don't think so. Er valt altijd wel wat te verbeteren, but then... niemand is perfect, en toch is iedereen goed just the way they are. Je leeft maar een keer, dus laat ik me nou niet alleen maar bezighouden met het perfectioneren van alles (zegt de perfectionist herself) maar vooral genieten van de geschenken die ik op dit moment heb.
Ik heb ontdekt dat er geen goed of fout pad is, er is jouw pad. De obstakels die je onderweg tegenkomt maken je alleen maar sterker en die overwinningen geven je de kracht om door te blijven gaan. What doesn't kill you only makes you stronger. Ik zeg niet never look back. Het is goed om terug te kijken en te zien wat goed of fout ging, zolang je je fouten maar als een leerpunt ziet in plaats van jezelf alsmaar op je kop te geven voor je fouten (wat ik deed). Wie geen fouten maakt, maakt meestal niets.
Wat grappig is is dat ik het meeste wat ik heb geleerd in theorie al wist, vaak verwoord in mooie spreuken en gezegdes waar ik zo'n fan van ben en altijd ergens op een papiertje overschrijf omdat het me raakt. Van die wijze, filosofische teksten die iedereen wel kent, zoals ‘wees voorzichtig met je oordelen', ‘het leven is geven en nemen', ‘you don't know what you've got till it's gone', ‘pluk de dag', en ga zo maar door. Deze spreuken klonken interessant, maar ik had ze niet ervaren, tot mijn reis begon. Nu heb ik de betekenis ervan zelf ondervonden in het leven.
Ik wil niet betweterig klinken, zo wil ik helemaal niet overkomen. Ik schrijf gewoon op wat me te binnen schiet van de vele dingen die ik tijdens mijn reis heb geleerd en daar wil ik jullie deel van laten uitmaken. Alleen is het misschien een beetje messy haha.
Leven in het moment is geweldig, gewoon doen waar je op dat moment zin in hebt een geen zorgen over morgen, maar zoals met alles in het leven moet je de balans zien de vinden. Het is niet alleen de ervaring, maar ook de herinnering die telt. In de ervaring leef je volop en voel je alle emoties stromen door je lijf, je voelt dat je leeft, maar in de herinnering kan je als toeschouwer jezelf observeren en lessen uit het leven halen. En gewoon met een glimlach terugkijken naar die leuke momenten.
Hoor mij nou praten haha, mevrouw de wijsneus. Dit is het eerste serieuze iets wat ik heb gedaan in 4 maanden tijd... misschien zelfs langer. Gelukkig ben ik mijn crazy overdenkende brein niet verloren (die altijd het ‘waarom' van alles wil weten en teveel nadenkt over dingen en er lessen uit wil halen) ik was daar even bang voor hihi... want je heb me de afgelopen maanden moeten zien joh, dat was een compleet andere Lisa. What happens in Queenstown stays in Queenstown... nieuwsgierig ;)? Laten we zeggen dan mensen erg flexible zijn in hun doen en laten. Mensen die zeggen ‘ik ben dit' of ‘ik ben dat', daar geloof ik niet in. Zo ben je niet, zo wil je zijn. Of paps favoriete uitspraak: ‘gedrag is een keuze'. Nou vind ik dat deels waar, want je gedrag is afhankelijk van interne en externe factoren en beide zijn veranderlijk, al is intern damn moeilijk aangezien je vastzit aan onbewuste patronen. Hoe interessant he! Dit is ook maar wat ik heb gelezen, ik ben geen pro ofzo. Maar ik denk dat veel mensen bepaald gedrag vertonen terwijl ze het liever anders zouden willen hebben, dat betekent dat ze dus liever voor ander gedrag kiezen maar omdat ze zich in dit gedrag veilig voelen veranderen ze het niet. Het zijn vastgeroeste oude patronen die uit je kindertijd kunnen afstammen. Door allerlei factoren was mijn gedrag ook gevormd en helaas niet naar mijn tevredenheid (bepaalde aspecten dan). Hier in Nieuw-Zeeland was ik in een whole new scene en kon ik eigenlijk zijn wie ik wilde zijn, niemand wist toch wie ik was, ik was een vreemde voor iedereen dus ze zouden niet beter weten (zo vond ik het leuk om soms te zeggen dat ik uit Spanje kwam, totdat iemand een keer Spaans tegen me begon te lullen... oeps). Maar wie wilde ik zijn? Mezelf. Maar wie ben ik dan? Eerlijk gezegd weet ik het nog steeds niet haha, maar ik doe gewoon wat goed voelt en waar ik plezier in heb. Ik weet een ding, en dat is dat ik veranderlijk ben. Iedereen kan een masker opzetten, maar waarom niet het mooiste masker dat je hebt: jezelf. Want jij bent uniek (oke ik praat nu tegen mezelf haha, probeer mezelf te overtuigen).
Anyways, ik denk dat dus je een grote invloed heb op je gedrag en dus kunt bepalen wie je bent. Zoals jullie weten was ik altijd ontzettend gedisciplineerd... nou, hier in Queenstown was dat all gone. Ik schreef niet eens een verhaal of zette foto's op mijn weblog. Ik werd geconfronteerd met mezelf en ik had niets om achter te schuilen. Thuis kon ik schuilen in m'n studie, doen waar ik goed in was en zo niet mijn frustraties van mijn onderontwikkelde eigenschappen onder ogen hoeven te komen. Maar hier had ik dat niet. Ik moest ermee dealen en dat ging met vallen en weer opstaan.
Nou maak ik misschien van een muis een olifant. Ik ben hier op mijn droomreis in mijn droomland en moet er van genieten, en geloof me, dat deed en doe ik ook! Het is moeilijk niet te genieten van dit schitterende land met amazing people. Maar voor mij was het een groot probleem waar ik mijn hele leven al voor heb weggelopen. Het is zo lastig omdat het gedachtes en gevoelens zijn die zich uiten in gedrag, het is ontastbaar en daardoor moeilijk aan te pakken en te veranderen, zeker all by myself. (Al zou je denken dat het juist makkelijk is, omdat het enigste waar je zelf controle over hebt je gedachtes zijn. Jij bepaalt welke gedachtes je toelaat). Ik wist niet wat het was en waarom ik deed wat ik deed, ik was mezelf totaal kwijt. Ik was mezelf niet. Maar dan, wie ben ik? Schijnbaar ben ik die ‘nieuwe zelf' ook, ik ben maar één persoon die zich op meerdere manier kan uitdrukken. Ik droeg alsmaar mijn serieuze face, en toen kwam partygirl om de hoek kijken, iemand waar ik nog niet aan geintroduceerd was. Nu ik haar beter ken en meer op mijn gemak ben is het een kwestie van de juiste balans vinden. Dit klinkt alsof ik meerdere persoonlijkheden heb haha, misschien is dit niet het juiste woord... ‘gedragingen' is waarschijnlijk beter. Je hebt één persoonlijkheid maar je kunt je op meerdere manieren gedragen, want gedrag is veranderlijk en je persoonlijkheid dan niet... toch?
Oke, ik ga te ver, in ieder geval was ik behoorlijk ‘f*cked up' zoals ze dat hier zo leuk zeggen (I love the English language).
Ook heb ik geleerd dat het niet (alleen) draait om uiterlijk maar (vooral) om innerlijk. Natuurlijk wist ik dat al, iedereen zegt het altijd tegen je, maar de massamedia brainwashed je met alleen maar ‘perfecte' mensen, of wat volgens hen het schoonheidsideaal moet zijn. Ik ben altijd onzeker over mijn uiterlijk geweest en dat is niet veranderd hier in Nieuw Zeeland. Ik had m'n ups en down, soms boeide het me geen bil wat ze van me dachten en andere keren was ik alleen maar aan het malen over hoe ik overkwam op anderen. Maar uiteindelijk draait het niet om uiterlijk maar om je persoonlijkheid en humor, dat is wat mensen leuk vinden aan andere mensen. Maar dan komt het volgende probleem... ik ben helaas niet gezegend met de humor van de seffies, maar ik deel paps humor (genaamd: leedvermaak). Dus begon ik mezelf totaal niet grappig te vinden (en zeker grappig zijn in niet je eigen moedertaal is lastig) en vond ik dus niet alleen mijn uiterlijk maar ook mijn innerlijk stom. Ontevredenheid en nergens om achter te schuilen... of toch. En zo begon het, mijn eetobsessie. Ik at mijn gevoelens, en niet zo'n beetje ook. Zo erg dat ik nu flink in de schulden zit bij mam en pap en op mijn dikst zo'n 5 a 10 kilo extra woog. Ik schaam me ontzettend hiervoor, mijn gebrek aan zelfcontrole en controle over geld... hierdoor verloor ik mezelf nog meer. Ik haatte mezelf, voelde niets, geen gemis naar huis, niets. Keek tv waar je perfecte mensen zag, zat met mijn huisgenoten die partyanimals zijn en zo grappig. Maar gelukkig is het leven net als ganzenbord en kan je zolang je maar blijft proberen uit de put komen en opnieuw beginnen. Dus dat is wat ik deed (nadat ik duizend keer had gezegd: morgen begin ik echt...jaja). Na een detox en voor twee weken elke dag bikramyoga voelde ik me kiplekker en was ik weer in m'n element, en eindelijk weer uitgaan na een maand niet uitgeweest te zijn was superleuk, dus dat doe ik nu ook met mate. Zo blijft het elke keer een feest. Daarna weer een terugvallertje maar mijn ‘alles of niets' wet verliest aan kracht dus pikte ik de draad weer op en ging met mijn doel voor ogen verder (o.a. bikini-proof voor Frankrijk en Spanje hihi).
Als ik nu terugkijk naar mezelf in het beginstadium van mijn reis, zie ik een andere ik. Ik vond mezelf toen al heel erg volwassen en oke, op bepaalde punten was ik al aardig opgegroeid, maar op veel andere vlakken stond ik nog maar in de kinderschoenen. Als ik over een paar jaar terugkijk naar mezelf nu zal ik waarschijnlijk ook vinden dat ik me nu ‘jonger' of minder ‘ervaren' gedraag, maar dat is ook logisch want alles wat je meemaakt laat je groeien (als je er voor openstaat en ervan wilt leren). Maar eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat ik zoveel kon veranderen en in zo'n korte tijd, en ik dacht dat de dingen die ik wilde veranderen in een jaar voltooid zouden zijn. Nee nee Liesje, zo werkt het helaas niet haha. Maar who cares, zoals je nu bent ben je ook al goed. En wat zou het leven saai zijn als iedereen al perfect zou zijn.
Dat was dat, mijn Queenstownprobleem en lessen, ik heb dan ook een haat-liefde relatie met Queenstown. Ik wil niet weg hier, I love it hier, maar ik weet dat het beter is voor mezelf.
Dan nu mijn belevenissen in vogelvlucht.
In December was ik uitgenodigd door mijn backpackvriendin uit Duitsland, Katrin, om bij haar en haar hostfamilie kerst en oud-en nieuw te vieren. Ik had nog geen plannen en dat leek me wel erg gezellig, zeker omdat de kinderen dan zomervakantie hebben (tijdens kerstmis...uhuh) en wij dus met haar auto kon gaan en staan waar we wilden. Ik was daar in totaal 2,5 week en het was supergezellig! De maori-familie was ontzettend aardig (en groot, de hele familie woont op 10 minuten afstand van elkaar en iedereen loopt gewoon in en uit het huis, erg spontaan, geen telefoontje een maand van tevoren om een datum af te spreken waarop iedereen een gaatje vrij heeft in de agenda (ahum mam)). De twee kinderen waren leuk en ik heb veel van de maori-cultuur geleerd daar. Met kerstmis waren we uitgenodigd voor het kerstspel en na afloop kerst'dinner' (ze hadden alleen maar toetjes, maar mij hoor je niet klagen). Ik kreeg zelfs een cadeautje van de kerstman haha! Katrin en ik hebben onwijs veel kerstkoekjes en gingerhuizen gebakken en versierd, was erg gezellig (en lekker, jamjam!). Ook hadden we kerstbrunch met de familie en typisch maori-eten (roasted pumpkin en kumura, stuffing van allerlei herbs en een beest aan het spit... maar dat hoefde ik niet). Het was delicious (nu snap ik wel waarom veel maori's zo rond zijn... lekker en véél eten!). De familie was in het polocross-circuit, een combinatie van paardrijden, handbal en tennis... je rijdt op het paard met een soort van tennisracket, maar dan met een net, en je gooit de bal over naar je teamleden en probeert te scoren. Zag er leuk uit. Ze hebben dus een stuk of tien paarden en Katrin en ik mochten een keer rijden. Voor mij kozen ze Easy, want die was ‘easy'... nou, dus niet. Ze was een bommetje haha, stijgeren enzo, was dus niet zo'n succes (maar ik vond het wel leuk en exciting). Katrin en ik hebben de omgeving verkend met haar autotje en tijdens een van onze wandelingen kwamen we een (Nederlandse) jongens tegen waarmee we naar cape reinga zijn gegaan en waar ik met zijn hippiewagen op 90 miles beach heb gereden! Was aaawesome! Je ziet wel op de foto's wat we allemaal nog meer hebben gedaan en gezien.
Daarna reisde ik met de straybus naar Nelson op het zuidereiland. Het zuidereiland heeft echt mijn voorkeur, zooo mooooi! Ik hopte off de bus in Nelson want daar zou ik werken in de Lone Star, een restaurant. Helaas, niet alles works out the way you planned it. Ik kwam daar aan en door een miscommunicatie had een tijdelijk andere manager een week voordat ik aankwam een meisje aangenomen, en zij moest (net als ik) een volledige training krijgen. Helaas pindakaas, geen plek meer voor mij dus ik ging twee weken wwoofen bij een Nederlandse vrouw. Denk ik dat alles met een reden gebeurd? Ja en nee, ik zou waarschijnlijk ook veel hebben geleerd als ik die job had gekregen, maar ik weet in ieder geval zeker dat ik doordat ik die job niet had gekregen en daardoor in queenstown heb gewerkt ik heel veel dingen heb geleerd waar ik dankbaar en blij voor ben. En besides that vind ik Queenstown de mooiste stad in Nieuw-Zeeland so far, dus achteraf ben ik blij dat het zo gelopen is. Nou ja, een beetje, want in Queenstown kan je geen geld sparen, je kunt alleen van het geld dat je verdient jezelf onderhouden en that's it. Desondanks heb ik nog veel geluk gehad, want binnen drie dagen had ik een baan gevonden, terwijl het eind zomer was en dus laagseizoen werd. In het algemeen is het damn hard to find a job hier, zelfs nu, terwijl het skiseizoen bijna begint. Iedereen in het huis is al maanden (en ik overdrijf niet) op zoek naar een baan en ze kunnen gewoon niets vinden (oke, ze willen niet schoonmaken in een hotel, en het grappige is dat toen ik hier aankwam ik dat ook niet wilde, maar nu zou ik zo'n baantje met beide handen aannemen. Achteraf had ik dat ook beter kunnen doen i.p.v. werken in het cafe, ik zou meer uren en daardoor meer geld hebben). Anyway, i was a lucky lady, ik werkte van maandag tot vrijdag van 10.00 tot 15.00 uur, dus 25 uur per week. Bijna de helft van m'n salaris ging naar huur en derest naar eten en uitgaan. Ik heb dus 3 maanden gewerkt en zero gespaard, wat mij onwijs frustreerd omdat ik niet om geld wil vragen aan anderen (lees: ouders). Ik wil onafhankelijk zijn en laten zien dat ik voor mezelf kan zorgen en niemand nodig heb, en nu lenen m'n ouders me geld om mijn reis af te maken, wat ik natuurlijk ontzettend waardeer (dankjedankjedankje), want het had ook erger gekund, ze hadden kunnen zeggen kom maar naar huis, maar gelukkig kan ik mijn reis toch nog mooi afronden. Maarja, irritant is het natuurlijk wel, ik had het zo goed gepland. In de zomer zou ik 3 maanden in het restaurant in Nelson werken en zo onwijs veel geld verdienen (aangezien ik in de ochtend zou werken voor kost en inwoning, dus bijna geen uitgaven) zodat ik derest van de trip rond kon komen en ook nog leuke activiteiten kon doen (paardrijden, bungeejumpen, skydiving, canyoning, rafting etc.). Je kan alles nog zo mooi plannen, de realiteit pakt niet altijd uit volgens plan. Dat was ook een klap voor mij, want alles ging altijd zoals ik het wilde, behalve nu dus. Dus zit ik hier nu bijna 4 maanden in Queenstown, niks anders gedaan dan werken, eten en een paar wandelingen, de gave verhalen van iedereen aanhorend die de geweldige activiteiten hebben gedaan. Frustrerend? Ja! Maar ik heb in ieder geval iets geleerd (niet echt geleerd, eerder ervaren, want in theorie wist ik het al, iedereen zegt het altijd), namelijk dat geld niet gelukkig maakt (oké, het maakt het leven aangenamer, want met geld zou ik die leuke activiteiten wel kunnen hebben gedaan), maar als ik die dingen zou hebben gedaan zou het me daarna niet veel beter laten voelen, ik zou nog steeds dezelfde ‘problemen' hebben, ik zou mezelf nog steeds haten en vinden dat ik geen humor heb en niemand me de moeite waard vind om mee rond te hangen. Ik weet het, de echte reden dat ze niet echt met me zouden willen rondhangen is vanwege de negatieve energie die ik uitstraal omdat ik die negatieve dingen denk, en je gaat je gedragen naar wat je denkt, het wordt de waarheid voor jou. Ik ben dan misschien niet gezegend met een gevoel voor humor, maar ik heb weer andere kwaliteiten die andere mensen misschien zouden willen hebben. Als iedereen grappig zou zijn en aan het woord was, wie is er dan om te luisteren en om de grappen te lachen? Die personen moet je ook hebben, en onder die categorie behoor ik blijkbaar. Tja, je kan niet alles hebben hé. Vriendschap, lol en een goede tijd zijn niet te koop, of je nou arm bent of rijk, iedereen kan ervan genieten, als je er maar voor open staat en er op een positieve manier deel van wilt uitmaken (ik wilde er wel deel van uitmaken, maar ik was negatief, ik vond iedereen geweldig en grappig en voelde me minderwaardig, niet grappig en ik had niks te vertellen). Daarnaast waren ze ook nog mooi, sommige mensen hebben gewoon alles. Oké, nu word ik weer te negatief. Laat ik maar gewoon verdergaan. Natuurlijk was het niet alleen een slechte tijd hier in Queenstown. Ik had m'n ups en downs. Ik heb daarom ook een love-hate relationship met deze stad. Het is overweldigend en bruist van de energie, soms gaf het me energie, maar soms zoog het al het leven uit me. Het is kleinschalig en je ziet elke keer weer dezelfde gezichten, wat aan de ene kant leuk is, maar als je de vorige avond met uitgaan embarrassing dingen heb gedaan die je niet meer goed herinnerd (of wilt herinneren), dan is het niet zo leuk want iedereen herkent je. Het huis waar ik in leef al die tijd heeft ook twee kanten. Natuurlijk, alles heeft twee kanten, maar hier is het echt heel duidelijk, ik vind het heel erg leuk en tegelijkertijd vreselijk. De mensen komen en gaan na een paar maanden, ik ben hier nu het langst, maar elke keer voelt het als one big family, zo gezellig. Iedereen is rond de 23 - 25 jaar, maar ik voel niet echt een leeftijdsverschil. Pas toen er laatst twee Australische jongens van mijn leeftijd in het huis kwamen wonen openden ze mijn ogen, dat ik dus jonger ben dan de mensen hier (ik zag hun echt als baby's, terwijl ik net zo oud ben) en dat de meeste mensen hier niet echt studeerfreaks zijn. Die twee jongens zijn namelijk slim (de een gaat rechten studeren en de ander medicijnen), ze zijn serieus en hebben een andere soort humor (intelligente humor, ze lachen niet om de seksistische en scheet-grappen die hier domineren) en spelen allebei heel goed gitaar en kijken liever naar Discovery dan E-channel (geloof me, E-channel is vre-se-lijk, wees blij dat wij dat niet hebben in Holland), dus een heel contrast in vergelijking met de mensen hier haha. Niet dat ze dom zijn, maar gewoon, niet zoals zij en ik. Ik probeerde ergens bij te horen waar ik eigenlijk niet bij hoor, ik zit niet op dezelfde level als zij. Dat betekent niet dat ik niet met ze kan optrekken (en helemaal niet dat ik beter ben dan zij, ik wil niet iemand zijn die zich boven iemand voelt uittorenen) alleen probeerde ik zoals zij te zijn, wat mij alleen maar ongelukkig maakte, ik was mezelf kwijt en voelde me like crap.
Maar nu gaat het dus weer goed met me haha. Morgen vertrek ik dan eindelijk uit Queenstown. Het voelt echt heel erg dubbel, ik wil aan de ene kant verder trekken, maar aan de andere kant is het damn hard om Qtown te verlaten! Vandaag heb ik afscheid genomen van de mensen in het cafe (en ik kreeg een gratis carrotcake, jamjam!), en tijdens het inpakken van m'n backpack heb ik zelfs een traantje moeten wegpinken... het voelt als mijn tweede huis, ondanks alle negatieve ervaringen. Imagine hoe gaaf deze stad moet zijn als het allemaal goed gaat! In ieder geval, leuk of niet leuk, it's time to move on. Morgen vroeg m'n nest uit (5 uur, boehoe!) en dan ga ik met de Stray-bus naar Milford Sound, vervolgens naar Invercargill, Dunedin (waar ik een aantal nachtjes blijf), Mount Cook, Christchurch, Kaikoura (waar ik ook even stop, schijnt heel mooi te zijn hier, en hopelijk kan ik mam en pap lief aankijken en geld krijgen om met dolfijnen te zwemmen!), dan weer Wellington en Tongariro national park (voor de derde keer ga ik proberen de Tongariro crossing te doen, een van de mooiste wandelingen over actieve vulkanen, driemaal scheepsrecht toch) en dan back to Auckland. Daarna hopelijk nog een weekje naar Tauranga bij kennissen (die ik nog niet ken haha) en dan zitten mijn 4 weekjes er alweer op en vlieg ik terug naar huis............ oh boy.
Dat was het voor nu, sorry voor het onwijs lange ...verhaal, maarja, that's me ;). Ik ben in ieder geval trots op je dat je het tot hier heb gemaakt! Ik heb geen tijd meer voor foto's, maar die komen nog hoor... hopelijk voor ik terugben haha. Oh, en sorry voor eventuele spellingsfouten, ik praat en denk alleen maar in Engels dus het was in het begin best lastig weer goede Nederlandse zinnen te maken, de zinsopbouw is just totaal different. Anyway, de boodschap is er niet slechter om hoop ik. Ik zeg, adios! Untill we meet again.
XXX with love, Lisa
Vallen en weer opstaan
Lieve allemaal,
Ik ben me ervan bewust dat ik heel erg tekortschiet in het op de hoogte houden van alle lieve mensen die ik in Nederland heb achtergelaten.
Ik zit af en toe erg met mezelf in de knoop, want ik zit midden in mijn 'transformatie' ;).
Ik hou nog steeds net zo veel van jullie en als ik eenmaal terug ben in Nederland zal ik jullie zeker laten delen in al mijn verhalen en belevenissen :D!
Liefs,
Lisa
Go East tour
Heee liefies!
Ah man, ik loop zo achter met al mn verhalen, er is zo veel gebeurd en ik had gewoon niet de tijd iets in m'n reisweblog te schrijven. Het is te veel om in een keer te vertellen, dat zal ik jullie (en mezelf) niet aandoen. In dit verhaal zal ik vertellen over de Go East Tour, het rondje oosten. De volgende verhalen gaan over het tweede deel van de North Island tour met Stray en mijn verblijf hier bij Katrin... dan ben ik eindelijk weer up-to-date!
Oke, de Go East tour. Zoals je op de foto's van de Stray-route kon zienwas de Go East tour een optionele pas die je extra kan boeken en zo ook het oosten van Nieuw-Zeeland kan ontdekken. Hij duurt maar drie dagen en kost de helft van mijn maxi-pas die door heel NZ gaat, best expensive dus! Ik heb lang getwijfeld of ik het zou doen of niet, maar ik dacht: just do it! Ik ben NU in NZ, it's now or never! Je kan beter spijt hebben van de dingen die je hebt gedaan dan die je niet hebt gedaan, dus ik besloot het gewoon te doen. Ik hopte-off de bus in Rotorua (die lekkere stinkstad) en had de bus op vrijdag 3 december. Hij zou vertrekken om 08.00 uur 's ochtends, dus ik stond daar netjes om half 8 (zo moeder, zo dochter) en de Stray-bus was er ook al.De buschauffeur kwam naar me toe en vroeg: 'Do you travel with this Stray-bus?', dus ik zei ja, en hij vertelde me dat deze bus helaas kapot was en hij wachtte op iemand die hem komt repareren en dat ik om 12 uur terug moest komen. Vooruit dan maar, that's just the way it is. Dus om 12 uur kwam ik daar weer aangelopen en zag ik een groepje mensen op het gras zitten en de bus was weg. De buschauffeur kwam weer naar me toe en zei dat we op een nieuwe bus moeten wachten, dus ik ging bij de Stray-groep op het gras zitten en we praatten wat, tot iemand aan mij vroeg of ik ook ging skydiven in Taupo. Ik zei 'Yeah, but after the go east tour off course', en iedereen keek me raar aan...alsof ik zei 'Yeah, but without a parachute off course', en ze zeiden 'We're going south, to Taupo, the bus to the east has left at 8 o'clock this morning.' Huh? Oeps... blijkbaar waren er dus twee Stray-bussen die om 8 uur zouden vertrekken, maar dat is raar aangezien mijn vorigebus pas om half 1 ofzonaar Taupo ging, dus ik verwachtte niet dat er zo vroeg al die bus naar Taupo was. Maarja, ik heb de bus dus gemist, niets aan te doen. Wel jammer dat ik niet met deze mensen reis, want ze waren allemaal zo ontzettend leuk en gezellig! Hopelijk zijn mijn reisgenoten dat ook, want hoe mooi het land en hoe leuk de activiteiten ook mogen zijn, het is nooit zo mooi of leuk zonder gezellige mensen om je heen. Natuurlijk is de natuur al schitterend van zichzelf, maar met fijn gezelschap deel je de beauty en voelt het meer compleet. We zijn tenslotte toch sociale wezens.
Ik nam afscheid van ze en zocht het telefoonnummer van Stray op, belde ze en legde de situatie uit (miscommunicatie). Geen probeem (no worries, zoals ze hier zeggen), ik kon de eerstvolgende bus pakken, die vertrekt op maandag. Drie dagen wachten dus, maar dat vond ik eigenlijk niet erg, want ik vind de plek Rotorua erg leuk en er is zoveel dat je kan doen hier. De volgende dag was er de kerstparade in de stad, dus ik dacht leuk, daar ga ik even heen, maar ik had niet verwacht dat het zo'n groot evenement zou zijn! Echt waar, die kerstparade was laaang! Stond ik daar in de brandende zon, die avond had ik echt hoofdpijn, misschien een zonnesteek ofzo? Het was wel leuk om te zien, allemaal vrachtwagens die open waren aan de zijkant en helemaal versiert met mensen erin, en aan het eind van die lange stoet was dan eindelijk de man waar we allemaal op zaten te wachten: Santa Claus! Het duurde langer dan ik had verwacht. Ik wilde die dag ook gaan mountainbiken in de Redwoods (ik mis het fietsen wel, kiwi's zijn niet echt fiets-liefhebbers), maar ik had dan maar een paar uurtjes dus ik ben van plan dat later te doen, in de herfst denk ik, met alle mooie herstkleuren in het bos. Dus ik zwierf die dag door de stad en door de natuur. De volgende dag ging ik naar Thermal Wonderland, een gebied met veel geothermische activiteit waardoor je veel verschillende kleuren meertjes hebt en gijzers en stoom enzo, dus dat was erg leuk. Helaas had ik niet veel tijd om er lang van te genieten, het was *klick* foto en doorlopen, want ik was met een georganiseerde trip en we hadden maar anderhalf uur in het park en dan moesten we weer bij de bus zijn. Dat klinkt lang, maar alle drie de wandelroutes door het park duren in totaal anderhalf uur. Desondanks was het onzettend gaaf en bizar om te zien. Daarna heb ik mezelf verwend door naar de Polynesian Spa te gaan met natuurlijke hotpools die uitzicht hebben op het meer, heerlijk relaxed!
De volgende dag (maandag)miste ik de bus niet en begon mijn trip naar het oosten.
De eerste dag reden we via de kust naar Maraehako Bay, onderweg een aantal keer gestopt voor bezienswaardigheden en mooie uitkijkpunten. De gids, die zelf Maori was, vertelde veel over de Maori cultuur en geschiedenis, wat erg interessant was! De mensen in de bus waren ook erg aardig. Het hostel waar we verbleven die dag is volgens de eigenaar het backpackers paradise, en ik denk datie gelijk heeft wat betreft de locatie, want het was er gewoonweg schitterend! Het lag pal aan het strand en de oceaan. We gingen wandelen naar de hidden waterfall en toen we er eindelijk waren begreep ik waarom het 'hidden' waterfall heet, er is niet echt een pad naartoe, het is ergens inthe middle of the NZ jungle.Je loopt gewoon door de bushbush envolgtde rivier (die we tig keer moesten oversteken, wat erg grappige momenten opleverde haha, mensen dieper ongelijk expres een zetje krijgen). Daarna hadden we een 'barbie' (kiwi's voor barbeque) en zaten we bij het kampvuur.
De tweede dag gingen we op weg naar Gisborne. Die ochtend was het heerlijk warm weer en Jason (de buschauffeur) zei dat het een warme dag zou worden. Ik hoopte dat hij gelijk had (en aangezien hij Maori is en hier woont dacht ik dat ook), maar helaas, de lucht trok dicht en in de middag begon het te regenen. Maar ik mag niet klagen, want dit is voor het eerst sinds ik met Stray reis dat het slecht weer is, en eigenlijk mag ik van geluk spreken, want er kon geen betere dag zijn dan vandaag om slecht weer te hebben. We zaten de hele tijd in de bus en reden langs de kust, wat een onwijs mooie route was, en stopten af en toe voor wat landschapsfoto's. Ook bezochten we een christelijke kerk, maar van binnen was het helemaal in Maori-stijl. Dat zag er erg gaaf uit! Al vond ik de combinatie van een christelijke kerk in Maori-stijl ook een beetje vreemd. We reden ook naar het stadje waar de film 'The whale rider' was opgenomen, een beroemde film hier in NZ, want het gaat over de Maori's. Ook reden we naar de langste pier van het zuidelijk halfrond, 160 meter lang ofzoiets. Die hebben we natuurlijk helemaal bewandeld. Erg koud door de hard wind, maar ik kan in ieder geval zeggen dat ik het heb gedaan! We zouden eigenlijk ook nog ergens in de natuur gaan zwemmen, maar vanwege het weer besloten we door te rijden naar Gisborne, waar ik lekker een boekie bij het haardvuur las. We hadden een hangi die de ouders van Jason hadden gemaakt (niet zo spectaculair als bij Uncle Boy in Maketu, het was gewoon afhaal-hangi in bakjes, maar het smaakte wel!). Die avond hadden we wijnproeven. En ik en wijn...sowieso ik en alcohol, we mogen elkaar niet zo. Ik vind het vergif en ik schijn de enigste te zijn die het ook vies vind smaken. Maar ik dacht whatever, ik probeer het gewoon. Ze hadden 6 witte wijn en 2 rode (al ben ik allergisch voor rode wijn), lekkere hapjes, een groot haardvuur,drie gitaren en zo'n professionele wijnproever... erg leuk allemaal. We begonnen met de witte wijnen bij elke nieuwe wijn vertelde die wijnproever iets erover en keek hij naar de kleur, rook hij eraan en vertelde wat hij rook en proefde tenslotte. Hij rook bij elke wijn verschillende dingen zoals berries of tropische vruchten... voor mij rook en proefde alle wijn precies hetzelfde, maar het was niet echt vies. Ik heb in totaal denk ik anderhalf glas naargedronken, maar voelde me niet anders dan anders, wat ik wel jammer vond, want nu heb ik eindelijk dat vergif naar binnen gewerkt en dan doet het z'n werk niet... zie je, alcohol mag me niet.Na afloop speelden de wijnproever, Jason en nog iemand op de drie gitaren en dat was wel heel gezellig. Ja, dat was een fijne avond.
De derde dag zouden we eigenlijk om half 1 terug naar Rotorua rijden, maar Jason had de volgende dag vrij en stelde voor om 1 dag langer in Gisborne te blijven. Het paste in ieders planning dus nou en of we dat wilden! Gisborne is Jasons woonplaats en hij gaf ons dus een rondleiding door de stad. Het weer was so so. Gisborne is de zonnigste stad in NZ, maar nu even niet. Overal in NZ scheen de zon volgens het weerbericht, alleenboven Gisborne was een plaatje van eenregenwolk. We zijn naar de plek gegaan waar Captein Cook voor het eerst aan land kwam en naar het centrum. De sfeer ontbrak alleen en Jason zei dat de inwoners van Gisborne altijd een beetje terneergeslagen worden wanneer het slecht weer is.Die avond heb ikde film 'The whale rider' gezien. De meeste Nieuw-Zeelanders zijn er lyrisch over... ik vond het een mwah-film, maar aangezien het over hun cultuur gaat begrijp ik hun enthousiasme wel haha. Het was wel interessant om te zien.
De vierde dag gingen we terug naar Rotorua. Ik had de wekker op kwart voor 5 gezet, want ik wilde de zonsopgang in Gisborne zien, als de eerste in de wereld! Ik keek uit het raam en het was (nog steeds) bewolkt, dus er was waarschijnlijk niet zoveel te zien. Teleurgesteld dat ik de zonsopgang niet kan zien maar vergenoegend dat ikinm'n warme bedje kan blijven liggen draaide ikme om en sliep verder. De trip naar Rotorua was erg mooi en de zon liet zich weer zien! De omgeving was zo groen en het deed me denken aan Zuid-Frankrijk. We stopten ergens en wandelden naar de oude brug waar boeren vroeger hun schapen over transporteerden. Er mochten niet meer dan 10 personen op de brug... en zo zag het er ook uit, niet echt stevig. We zijn ook nog gestopt bij een natural hot pool en hebben we daar lekker even in gebadderd (Jason vond me een goede zwemster, ik trok alleen wat baantjes haha).
Eenmaal in Rotorua spraken David (een jongen van de groep), Jason en ik af die avond naar de farmer-market te gaan en daar wat te eten. Ik wilde ook nog een foto waarop ik een hongi doe met Jason (traditionele Maori-groet), en toen ik dat vroeg moest hij lachen en blozen haha, maar hij deed het wel en David maakte de foto (niet zo snel, hij zat te stuntelen met m'n camera en Jason en ik stonden daar genant met onze hoofden tegen elkaar...maar ik heb m'n hongi-foto!). Die avond zijn we dus naar de farmer-market gegaan. Erg gezellig, allemaal kraampjes met verschillende soorten eten dat je kon proeven en kopen. Ik had een heerlijke belgische wafel met caramel en echte slagroom, de beste in town volgens de locals, en dat kon je proeven! David komt uit Zwitserland en heeft echt een sterk irritant accent, maar hij is ontzettend aardig. Hij kijkt alleen niet uit met oversteken, half naar links terwijl hij al oversteekt waardoor ik hem een paar keer terug moest sleuren omdat hij bijna voor z'n sokken werd gereden. Hij vertelde me dat in Zwitserland de auto's altijd moeten stoppen voor voetgangers en ze rijden natuurlijk rechts, maar we zijn niet in Zwitserland en ik riep dus steeds 'car!'. We gingen weer terug naar het hostel en namen afscheid van Jason en gingen naar onze kamer (we zaten in dezelfde dorm) en stapte in een party-festijn. Twee Duitse meiden en drie Amerikaanse jongens (uit New York! Oeeeh) zaten met harde dj-muziek (pff, wat je muziek noemt) te lachen en drinken, de meiden zichzelf ondertussen optuttend en de jongens just being sexy. Ze gingen dus duidelijk uit deze avond. Ik stond op het punt te gaan slapen toen ze besloten een drinkspel te doen. David ging meedoen, ik bedankte vriendelijk en keek nieuwsgierigvanuit m'n hoogslaper naar de people getting drunk. De jongens hadden ieder iets van 15 bier op (exclusief de bier die ze al op hadden voordat ze met het spel begonnen) en de dames samen een hele fles wodka (of vodka...geen idee wat het verschil is, in ieder geval iets met een hoog percentage alcohol!). Het was echt grappig om toeschouwer te zijn (waarschijnlijk nog meer om deelnemer te zijn), vooral die Amerikaanse jongens waren zo grappig, echt typisch Amerikaans en gewoon zo... zo... naja jeweetwel. Ze gingen om half 1 naar weet ik veel waar en ik ging slapen, maar werd 's nachts wakker door twee van de jongens wakker. Ze zaten namelijk te bekvechten over iets dat was voorgevallen in de bar, iets met een meisje natuurlijk, en ik zei: 'He! Do you mind,I want to sleep! Sort it out in the morning.' Waarop ze gingen fluisteren en 1 had zo'n grappig dronken hikje, dus als hij praatte hoorde je elke keer *hik* blabla *hik*, hihi.
Dat was het voor nu. De volgende ochtend ga ik met de Stray-bus naar Taupo en de rest van de North-Island tour doen.
Dusss wordt vervolgd...
Enne... Merry Christmasand avery happy New Year allemaal!!!
XXX Lisa
North Island tour, deel 1
Kia Orasweeties :)
Waar te beginnen... ik benpas een week aan het reizen, maar het voelt aan als eeuwen! Elke dag is er zoveel te zien, zoveel te doen en zoveel mensen om te leren kennen. Ik vind het echt GE-WEL-DIG! Dit is waar ik voornamelijk voor naar Nieuw-Zeeland kwam, rondtrekken en het onbekende ontdekken! I lovelovelove it :D !!!
Detourbegon op een zonnige maandag. Ik hoopte ontzettend op een gezellige groep en leuke busdriver en m'n eerste indruk was oke, de busdriver zag er sportief, tenger en vriendelijk uit en de groep leek ook leuk (al zatener ook een aantal 'nep-backpackers' tussen met koffers voljurkjesen make-up). De leeftijd varierde van 18 (ik was, zoals altijd tot nu toe, de jongste) tot 35 (m.u.v. een man van 45 uit Tsjechie die hier was voor een of andere conferentie in Auckland en in de tussentijd even rondreisde met Stray). Er zatenvier Nederlanders en een Belg in de bus (zegt de een tegen de ander... haha nee, ik doe niet aan die Belgenmoppen :P). Tot dan toe had ik maar twee Nederlanders ontmoet, dus dat was wel... tja, wat was dat? Aan de ene kant vond ik het niet leuk, want ik wil juist mensen van over de hele wereld ontmoeten en Engels praten, maar aan de andere kant is het toch wel leuk om je eigen volk tegen te komen aan de andere kant van de wereld, dat geeft een vertrouwd gevoel. Ik zat naast een Duits meisje in de bus (gelukkig waren er niet veel Duitsers in de groep, niet dat ik iets tegen Duitsers heb... maar op een gegeven moment heb je genoeg van al dat Duits om je heen) en ze was wel aardig, maar een beetje saai. De busdriver stelde zichzelf voor, hij heet Daisy (zijn echte naam is Mike, maar elke Stray-busdriver heeft een nickname die ze voor elkaar verzinnen).
We gingen eerst naar Mount Eden (waar ik al eerder naartoe was gewandeld) om nog een laatste blik op Auckland te werpen en eindelijk gedag te zeggen tegen die vreselijke stad (het is leuk omAuckland voor het eerstte zien, maar na een paar dagen heb je het gehad enwil je echt wel weg). Hij vertelde onderweg dat Auckland gebouwd is op 49 vulkanen en de laatste erruptierond 1600 was (en nog meer maar dat ben ik vergeten). Hij vertelde ook dat we die avond in Hahei een bbq hebben en als je wilt deelnemen je 10 dollar moet betalen. Nu ben ik niet zo'n vlees-eter en ik ben geen grote eter, ik wilde alleen van de salade eten, dus ik wilde een deal met hem maken dat ik minder betaal en alleen de salade eet. Hij zei de helft van de prijs, maar ik zei dat vlees relatief duurder is dan groente, dus ik zei 4 dollar, en hij zei 'well...alright then'.
We hebben nog een supermarkt- en lunchstop gemaakt (in de supermarkt vroeg ik een medewerker waar de lipton green icetea was, en hij vroeg waar ik vandaan kwam en ik zei Holland, en hij begon Nederlands tegen me te lullen! Hij is 6 jaar geleden naar NZ geemigreerd, zo grappig) en daar hopte een vrouw on de bus en zij kwam toevallig naast me zitten en kwam toevallig uit Nederland (Friesland). Zij was zo'n typischNederlands vrouwtje dat constantover andere mensen zeikt...op een gegeven moment had ik het wel gehad haha. Gelukkig zijn jullie niet zo ;).
Eenmaal aangekomen in Hahei ging ongeveer de helft van de groep kayaken, maar daar zag ik de lol niet zo van in voor die prijs (70 dollar om hijgend en puffend met armen van lood tegen de golven en wind in peddelen... nee, danku). Ik ging lekker met een aantal anderende anderhalfuur durende wandeltocht maken naar de Cathedral Cove. Het was veeel drukker dan toen ik voor het laatst, in september,door Nieuw-Zeeland reisde. Je merkt echt dat het hoogseizoen begonnen is (ook aan de prijzen, helaas). De Cathedral Cove was mooi om te zien, en de omgeving was ook schitterend metwitte stranden, blauwe zee en groene natuur.
Terug bij ons hostel gingen we gezellig bbq-en. Voordat het eten klaar was zaten we met z'n allen buiten aan de picknicktafels druk te praten over weet ik veel wat en toen het eten klaar was en we allemaal ons bord hadden opgeschept en begonnen te eten was het dood- en doodstil... iedereen was uitgehongerd en zogeconcentreerd op z'n eten haha, was echt heel grappig om op te merken.
Daarna gingen we naar datgene waar ik naar uit had gekeken: the Hot Water Beach!Het idee is dat je een kuil graaft waardoor deze zich met warm water vult waar je vervolgens lekker in kunt zitten badderen. Natuurlijk was het daar ontzettend druk en was erdus niet veel ruimte over voor onze grote Stray-groep (25 man ofzo). We zochten een plek om een kuil te graven, maar of het water was koud of het was kokend heet (er waren ook plekken waar je gewoon het laagje water op het zand zag borrelen van het koken! Ik had ook een mooie rooie kont na afloop omdat je dan denkt ergens lekker te gaan zitten om vervolgens 10 meter de lucht in te springen omdat je op kokend water zit. Of mensen die denken leuk even ergens naartoe te lopen en op superheet zand stappen en de lucht in springen en terugrennen, hahaha erg grappig om te zien. Op een gegeven moment weet je wel de 'hete' plekjes en zie je andere mensen erop aflopen... hihi, leuk entertainment). Anyway, we graafden met z'n allen een kuil (we hadden twee scheppen, derest deed het met handen en voeten), maar het wasniet zo grooten helemaal niet diep waardoor er maar een klein laagje water in zat. Het was echter onwijs koud, je staat daar in de avond in je bikini met een koude wind op je natte lijf, brrrr. Dus iedereen wilde wat van het warme water voelen. Gevolg? Iedereen propte zich ertussen en ik lag zo plat mogelijk met zand in m'n mond en m'n teen in iemands neus... maar ik had het tenminste warm! Na een uurtje gingen we terug naar de bus, maar het was pikkedonker en we moesten door een klein stroompje lopen van een rivier die uitmondde in de zee. Het zag er niet diep uit (voor zover je iets kon zien) dus ik dacht ik loop daar wel even doorheen (op de heenweg ging het ook goed). Alleen zag ik niet dat ik meer stroomopwaarts was waardoor ik tot m'n knie in het water plonsde en m'n slipper tussen twee rotsen in bleef steken. Ik dacht 'shit, m'n slipper! straks verlies ik hem!' dus viste hem snel op, maar door m'n haast verloor ik de andere slipper en die zat niet ergens vast dus die stroomde heel snel weg. Ik deed nog een poging erachteraan te rennen, maar ik kon helemaal niets zien en struikelde over rotsen...dus dag slipper. Dat was een iets minder goeie actie haha. Toen we weer terug in het hostel waren heb ik nog een hele tijd met Diego, een Braziliaanse jongen, gesproken (hij sliep bij mij in de dorm-room). Hij is echt zo´n macho-mannetje met donkere ogen, zwart haar en een gespierd, bruin lichaam, oftewel sexy-as!
De volgende dag gingen we naar Raglan. We reden door het dairy-gebied van NZ (die voorziet in 1/3 van de wereldbehoefte naar dairy-producten, niet zo moeilijk aangezien ze de enigste leverancier van China zijn volgens Daisy). We stopten in een stadje (waarvan ik de naam vergeten ben) om te lunchen en het beroemde Nieuw-Zeelandse drankje L&P komt hier oorspronkelijk vandaan, dus die heb ik voor het eerst geproefd en ik vond het erg lekker! Het smaakt naar ginger en een soort van citroen, met prik en veeel suiker. Onze eindbestemming was Raglan, maar ons hostel lag 10 minuten rijden van het stadje vandaan, dus we stopten voor een uur in Raglan om er even rond te kijken. Er heerst een hele relaxede sfeer en het is een echte surfstad (Daisy vertelde dat de eigenaren van het hostel uit Amerika komen en voor twee maanden in NZ op vakantie waren, maar toen ze op dag vier in Raglan kwamen zijn ze op slag verliefd geworden op de plek en er nooit meer weggegaan). Overal zie je alleen maar surfdudes met blote bast, shorts en op blote voeten rondlopen. Dus wat heb ik er gedaan? Precies, gesurft! En het was awesome! En ja, ik kon staan (en I can prove it, heb veeel foto´s!). Daarna heb ik een wandeltocht van een uur gemaakt door de schitterende omgeving, al zag je daar niet zo veel van omdat het een dichtbegroeid bos was waar je doorheen liep, maar het was heerlijk! Die avond heb ik verukkelijk gegeten. Elke avond maakt de (surf)chef een lekkere maaltijd voor 10 dollar, en deze avond stond de indiase curry op het menu, jammie! Die avond konden we de zonsondergang in zee zien (zeiden ze), maar hij ging onder in de Bergen... maar het uitzicht was wel erg mooi. De groep was een beetje verdeeld, de party-drink groep en de uhm... rest van de groep (sommige zeggen de saaie). Die avond hadden ze 4 drankspelletjes gedaan, maar ik was er niet bij. Ik was gesloopt en dook m'n warme bedje in. Aan de ene kant vind ik het wel jammer dat ik niet zo'n feestbeest ben en niet meedrink, maar ik kan gewoon niet uit m'n hoofd krijgen dat ik mezelf vergiftig als ik alcohol drink. Maar je moet ook leven zeggen ‘ze' dan. Ik weet het niet, het is dubbel, ik wil het wel, maar durf het soort van niet. Ik wil losser en gezelliger worden en lachen, maar ik wil ook m'n lichaam niet vergiftigen... want wat je ook zegt, alcohol zelf is puur vergif. Maarja, anyway de volgende dag zaten we in de bus op weg naar de Waitomo Caves (het was opmerkelijk stil in de bus... bijna iedereen had een lekkere kater te pakken hihi).
Eenmaal aangekomen in de Waitomo Caves kon je kiezen uit een stuk of vijf verschillende activiteiten. Ik koos voor de avontuurlijke en actieve optie waarbij je drie keer naar beneden abseilt (20 meter van rotsen, 8 en 4 meter van rotsen met waterval), onder rotsen door kruipt, over en op rotsen omhoog klimpt en wandelt door de gangen. Het diepste punt is iets van 85 meter onder de grond. We zagen ook glowworms, kleine lichtpuntjes op het plafond waardoor het net leek of je naar een sterrenhemel keek. Die beesten hebben trouwens echt een nutteloos bestaan. Even een korte biologieles, hier komt de levenscyclus van de glowworm: het vrouwtje legt 150 tot 200 eieren. De eerste die uitkomt eet al z'n broertjes en zusjes op, zodat ‘ie genoeg kracht heeft om te groeien. Dan transformeren ze in een soort grote mug, maar zonder verteringsstelsel, dus geen mond, maag en poepgat. Ze kunnen dus niet eten en leven maar drie dagen. En wat doe je als je maar drie dagen te leven hebt? Precies... seksen. Ze seksen erop los. De mannetjes gaan dood door uitputting (seriously!) en de vrouwtjes of doordat ze worden opgegeten door hun soortgenoten (75% wordt verorberd door de wormen, stelletje kanibalen) of door voedseltekort. Leuk leventje he? Oke, moving on... de trip door de grot was echt geeeeweldig! Supergaaf!
Daarna gingen we door naar Maketu waar we een culturele overnachting habben bij een maori-familie. Dat was ook echt een ontzettend leuke ervaring! We kwamen daar aan en werden begroet door Uncle Boy, de baas van zijn ‘tripe'. Hij kwam de bus in en zei: Kia Ora! En Daisy vertelde ons ervoor dat we keihard ‘KIA ORA' moesten terugroepen zodat hij een goeie bui heeft, dus dat deden we. We hadden ook een leider van onze Stray-tripe, dat moest de oudste man zijn dus dat werd de 45 jarige Tsjechees (ofzoiets, ben te lui het te googlen). We liepen de marae in, het maori-huis, en stonden tegenover zijn tripe. Maori-volken beschouwen elkaar als vijanden totdat ze het teken van vrede hebben geaccepteerd. Hier was dat teken een blaadje dat twee maori-krijgers onder luid geschreeuw, onmogelijke tongbewegingen en ogen die uit hun oogkassen springen (allemaal om ons te imponeren en te laten zien dat zij sterker zijn dan wij... en we mochten niet lachen want dat wordt als ontzettend onbeschoft beschouwd) voor de voeten van onze leider legden en hun speren ernaar wezen. Als we niet vermoord of weggejaagd willen worden en dus vrede willen met deze groep, moet hij dit teken van vrede accepteren door het op te rapen zonder het oogcontact met de krijgers te onderbreken, want dan laat je zien dat je minder bent. Door elkaar aan te kijken laat je zien dat je elkaars gelijke bent en elkaar ziet en respecteerd. Toen onze leider het blaadje had opgeraapt begroette hij eerst de leider van hun troep en vervolgens derest en wij moesten volgen en ook iedereen langsgaan (ook van onze eigen groep). De maori-begroeting heet een hongi en je doet neus tegen neus en voorhoofd tegen voorhoofd (sommige begrepen het verfkeerd en dachten kopstoot). Het idee hierachter is dat je elkaars adem deelt en zo het geschenk van leven met elkaar deelt. Daarna hadden we eindelijk onze avondmaaltijd, iedereen was uitgehongerd! Het eten was heeerlijk, vooral een of ander goedje met planten, bloemen en kruiden. Daarna gingen we met z'n alle weer de marae in (schoenen, eten en drinken is verboden in een marae) en gaven ze een optreden (o.a. de haka en andere liedjes en dansjes). Was erg leuk om te zien. Vervolgens gingen de jongens de haka leren en de meiden de poi, een vrouwendans met balletjes aan een touwtje. We moesten het aan elkaar laten zien en het was erg lachen hahaha. Daarna nog een kampvuur op het strand en lekker slapen in de marae met z'n allen. Je moest een matras pakken en ergens een plekje zoeken, het leek een grote logeerpartij. Wel ontzettend gezellig! Uncle Boy vertelde dat hij ons de volgende ochtend wakker zou maken om 7 uur op een speciale manier, dus ik dacht aan een soort maori-fluit instrument of aan een maori-lied ofzo, maar in plaats daarvan draaide hij keihard abba-muziek! De hele ochtend alle liedjes van abba. Je kan je dag niet beter beginnen, het geeft je echt een vrolijk gevoel.
Anyway, we gingen de volgende dag (na de groepsfoto, hij heeft al zo'n 2000 groepsfoto's van Stray-people) naar Taupo en onderweg stopten we in Rotorua om te wildwater raften! Aaaaah dat was zoo gaaaaf! SUPER! Echt veel lol haha. We zijn ook van de grootste waterval van de commerciele rafting ter wereld gegaan, 7 meter hoog!!! Zooo gaaf! Gelukkig mocht ik voorin zitten :D. Er waren 3 verschillende situaties die konden gebeuren wanneer je van de waterval naar beneden roetsjt: 1.je gaat met de boot kopje onder maar je houdt vast enkomt weer naar boven en iedereen zit nog in de boot (jeeeeh), 2. je gaat met de boot kopje onder maar de boot kantelt en komt op z'n kop, maar je hebt de boot nog vast en kan eronder ademhalen en je komt weer boven water (jeeeeh), 3. je gaat met de boot kopje onder maar laat los en je zit vast in de waterval waarin je als in een wasmachine rondjes draait, dan laat je je peddel los en maak je je als een bolletje en dan duwt de waterval je naar de bodem en floep je weer naar boven (jeeeeh). Uhuh....leuk. Wij hadden bijna optie 2, we kantelde op het einde bijna maar gelukkig (of helaas) net niet (foto's volgen!).
Daarna gingen we weer naar Rotorua en ik hopte off de bus, want ik heb besloten, na lang wikken en wegen, toch de Go East tour van Stray te doen. Het is nu of nooit, ik ben nu in Nieuw-Zeeland, de tour is alleen beschikbaar in de zomer, ik heb hard gewerkt voor het geld om er vervolgens niet op te gaan zitten maar juist om er van te reizen en het uit te geven, dus dat is precies wat ik ga doen. De bus vertrekt elke maandag en vrijdag, en ik kon gelukkig de laatste plek van de bus die de volgende dag (vrijdag) vertrok, krijgen. Vrijdagochtend zou de bus om 8 uur vertrekken, dus ik kwam daar netjes om half 8 aan en de Stray-bus stond er al, maar de busdriver kwam naar me toe en zei dat de bus kapot was en dat ik om 12 uur terug moest komen. Nou, oke dan. Dus om 12 uur kwam ik weer terug, maar hij was nog steeds niet gefixed, hij zei dat het om 1 uur gemaakt moest zijn. Er zaten al een aantal mensen die ook met de bus zouden reizen te wachten dus ik ging bij hen zitten en we praatten wat (en ze waren echt ontzettend aardig, veel leuker dan mijn oude Stray-groep. Waarom is moeilijk te zeggen, het is een gevoel, het klikte met deze mensen). Op een gegeven moment vroeg eentje of ik ook ga skydiven in Taupo, dus ik zeg ‘ja natuurlijk, maar eerst gaan we naar de East coast', waarop ze zeggen ‘huh? Wij gaan naar Taupo, de bus naar de East coast was vanmorgen om 8 uur vertrokken'. K*t. Er waren dus twee Stray-bussen die om 8 uur vertrokken (wat raar is, want de Stray-bus waar ik mee aankwam in Rotorua vertrok hier om iets van 3 uur ‘s middags). Er was dus sprake van een miscommunicatie tussen de busdriver en mij, want hij dacht dat ik naar Taupo ging en ik dacht dat er maar 1 Stray-bus vertrok en dat is die naar het oosten. Dus ik belde naar het Stray-kantoor en legde de situatie uit en nu kan ik de tour doen op maandag. Komt wel goed uit, want het is zo ontzettend leuk hier in Rotorua en omgeving! Tot nu toe de leukste plek waar ik ben geweest! Vrijdag heb ik het stadje verkend en zaterdag was er de Santa Claus parade in de stad, dus die heb ik gezien en het was echt heel leuk. Een veel groter evenement dan ik me had voorgesteld. Er waren zoveel vrachtwagens die reden in de optocht en helemaal versierd waren met mensen erin enzo, echt onwijs grappig. Vandaag ben ik naar Thermal Wonderland geweest, een gebied met veel geothermische activiteit waardoor je allerlei gekleurde meertjes, modderpoelen, kokend water en nog watspannende dingen hebt. Het was onwijs gaaf om te zien.We gingen met een bus er naartoe en stopten onderweg om een beroemde, grote moddelpoel te zien met allemaal kokend modder,wasinteressant...maar het stonk verschrikkelijk! Daarna zijnwe naar eengeizer gegaandie ze lieten 'spuiten'... of hoe je dat ook noemt (exploderen, uitbarsten, erruptie-iets, jeweetwel). Hij kon 20 meter hoog spuiten en het was erg leuk om te zien en het duurde langer dan ik dacht, iets van 8 minuten ofzo?Daarna heb ikmezelf flink in de watten gelegd in de Polynesian Spa met natural hot pools, een lekkere massage en een totale modderbepakking. Dat heb ik wel verdiend na al dat reizen en vakantie vieren, is vermoeiend hoor :P. Ik voel me nu als herboren! Heeerlijk relaaaxed men ;).
De temperatuur is alsmaar aan het stijgenen er is weinig regen... afgelopen dagen tussen 25 en 30 graden en de hele week geen regen. Heerlijk in m'n korte broekie en topje over straat wandelen, de geur van zonnebrandcreme, lekkere ijscoupe en zon, zee, strand (niet dat ik jullie jarloers wil maken hoor :P).
Men, ik ben waarschijnlijk de helft vergeten, maar dit is wel genoeg leesstof dacht ik zo. Morgen ga ik dus de East tour doen, heb d'r zin an!
Lots of love -xxx-
Lisa
P.S. Ohja, fijne pakjesavond! Ik mis die lekkere pepernoten wel hoor! Jamjam
Everythings gonna be alright
Heeey, daar ben ik weer!
Het verhaal heeft weer eventjes op zich laten wachten, aangezien Sean geen computer heeft en ik bij hem logeerde de laatste week. Er is weer veel gebeurd, laat ik maar bij het begin beginnen.
Waar was ik gebleven? Ohja, ik ging voor een dagje naar Shay. Het was er gezellig, we hebben werkelijk de hele middag zitten praten over vanalles en nogwat, ook erg interessante dingen en dingen waarvan ik denk....hmm juist. Dit is wat ze onder anderevertelde (ben waarschijnlijk de helft vergeten), wees vrij om ervan te denken wat je wilt: ze kan communiceren met alle dieren, ze is een natural healer (zowel voor mensen als voor dieren, al vindt ze het met dieren leuker) en gebruikt daarbij de hulp van geesten. Ze zegt dat iedereen een of meerdere gidsen (of beschermengelen) heeft. Zij heeft er 4, ze zien eruit als de indianen uit Amerika, en ze kan met ze communiseren. Ze zegt dat je vele levens hebt (dit is haar 32e leven, waarvan ze 8 als healer heeft gehad) en dat je leven bestaat uit leren, leren, leren. Ze zegt dat er pas 1 ziel is die volleerd is, die alles wat je kunt leren heeft geleerd. Die blijft in de 'zielen-energiemassa' waar je tussen je levens door naartoe gaat. Ze zegt datje je eigen moeder kiest en de moeder kiest de vader. Ik vroeg haar ook over het begin, waarishet leven begonnen, maar ze zegt datdat te diep gaat voor me, datmijn ziel nog niet zo ver is met leren om dat te begrijpen en bevatten. Ik wel wel een'oude' ziel, dat ben je als je meer dan 10 levens heb gehad (endat heb ik volgensShay, die het aand'r gidsen vroeg).We hebben ook over Shay's leven gepraat, ze was namelijk mishandeld door haar ex-man voor 12 jaareneen behoorlijk losgeslagen persoon (feesten, seks, alcohol, drugs, the work). Ik weet niet meer of ze voor- of nadat ze was afgekickt d'r gidsen heeft ontmoet, maar ze ontmoette ze pas 5 jaar geleden.
Om een uur of 5 gingen we naar de veulens die in de wei met hun moeder stonden te grazen. Wat een schatjes! Echt 'my-little-pony' beesies, zo klein en baby-achtig haha (ze waren pas 2 maanden oud). Ze speelden met elkaar en met ons(springen, bijten, knuffelen, kont tegen je aanduwen omdat zedaar gekroeld wilden worden). Je moest uitkijken dat ze niet op jou sprongen haha, sommige waren zo enthousiast.
Vanochtend was ik in de ochtend nog even langsgegaan om foto's te maken en afscheid te nemen van iedereen. Het is heel vreemd, ik leef al de hele week naar dit moment toe, weggaan, en eigenlijk stond ik al de hele tijd met een been in Auckland. Nu ik hier dan eindelijk in Auckland zitvoelt dat heel vreemd. Mijn tijd op de race stallijkt wel een soort droom, zo snel is de tijd voorbijgegaan. Ik heb de laatste weken zo uitgekeken naar het moment om weer verder te reizen, maar nu het dan eindelijk zover is voel ik geen blijheid of opluchting. Ik voel me een beetje verloren, ik ben weer alleen met allemaal vreemden om me heen. Ik haat het hier in Auckland, ik haat de stad, het is net een mierennest. Zoveel mensen, zoveel geluiden, zoveel indrukken, het is allemaal eenbeetje teveel. Ik ben het niet meer gewend na mijn tijd op het platteland. Mijn zintuigen stonden op scherp, de vogeltjes die je de hele dag door hoorde fluiten, de sterrenhemel 's ochtends en de blauwe lucht met soms mooie witte, volle wolken 's middags en de soms verkoelende, soms verstikkende wind, het gebries van paardenenhet geklikklak van de paardenhoeven op het asfalt. Hier is het gewoon een grote chaos. Ik moet me weer een soort van terugtrekken in mezelf en me afsluiten van alles. Nu voel ik me alweer beter dan toen ik vanmiddag aankwam...ik durf best toe te geven dat ik heb gehuild. Nu kijk ik naar de dingen die komen gaan en dat zijn alleen maar leuke dingen!
Het komt eigenlijk wel heel erg goed uit dat ik twee weken eerder ben weggegaan. Nu heb ik meer tijd om de dingen te doen die ik gepland heb! Dit staat namelijk op het programma: maandag ga ik met de Stray-bus ongeveer anderhalve week door het noorder-eiland touren. Daarna ga ik waarschijnlijk naar Rik en Jacky, een lieve familievanLeo en Emmy die in Tauranga wonenen daar blijf ik dan ongeveer een week.Vervolgens ga ik naar Katrin, een Duits meisjedat heel toevallig de eerste backpacker is die ik in Nieuw-Zeeland heb ontmoet en waarmee het ontzettend goed klikt.Zij woont nu voor 4 maandenbij een grotemaori-familie (inclusief paarden en een piano!) en werkt daar als au-pair. Ze vroeg of ik als ik nog niets had gevonden voor kerstmis en oud-en-nieuw hetbij haar kon vieren.Dit is wat ze schreef (ben te lui om het te vertalen haha):
'I asked my host-mother about chrismas and new years eve and she said that you're more then welcome! you could come during the days before christmas and spend all the chrismas days with us. at chrismas eve, the zielinskies (achternaam vd maori-familie)are having a hangi (traditionele maori-maaltijd)with all the family. the next day, i think, they're going to a beach and on boxing day we're going to visit some friends, i think in dargaville, who are doing a big treasure hunt. and rhonda (de host-moeder) (and me of course) would be happy if you joined us!!! just tell me when you're going to come. we could do some horse back riding aswell! (ze hebben daar paarden!) oh it would be so cool if you came!!! new years eve we're going to spend with some other friends who are having a big party. and as i know the kiwis it's never a problem to bring some friends (like me aswell ^^)
maybe you could even stay at my place for the whole time from chrismas until new year and you could help me to work the horses and we could do so much cool stuff here. the zielinskies wouldn't mind at all. you could easily sleep in my room! just tell me when you'll come! :-) '
Klinkt gaaf he! Dus ik blijf ongeveer 2 weken bij haar, ik kan gewoon bij haar op de kamer slapen en hoef alleen m'n eigen eten te betalen (en ik leer koken van Katrin haha, en misschien ook piano-spelen, want dat kan ze ook!). Katrin heeft een auto te leen gekregen van de familie dus op d'r vrije dagen kunnen we samen erop uit om de omgeving te verkennen en leuke dingen te doen.
Na oud-en-nieuw ga ik naar Nelson. In Nelson zal ik vanbegin januari tot begin maart werken als een serveerster in een restaurant. Daarnaast verblijf ik bij een WWOOF-adresvoor minstens een maand. Daarna ga ik misschien naar een ander WWOOF-adres voor de andere maand, tenzij ik het zo naar m'n zin heb dat ik nog een maand blijf bij die eerste.
Dan heb ik hopelijk genoeg geld om voorlopig vooruit te kunnen en wil ik het zuider-eiland gaan ontdekken en zie ik wel wat op m'n pad komt. Ik heb voorlopig genoeg plannen gemaakt haha.
Jullie zien het, ik heb genoeg leuke dingen om naar uit te kijken dus het gaat weer helemaal goed komen!Everythings gonna be alright. Of zoals mam zegt: 'Eind goed, al goed':).
Biiiig hug,
Lisa
P.S. Morgen ga ik eindelijk weer foto's erop zetten, beloofd!
Soms zit het mee, en soms zit het tegen
Lieve mensen,
'aanvaard wat je niet veranderen kan, maar verander wat je niet aanvaarden kan.'
Love you all!
Lisa
Het werk op de race-stal
I know, I know, ik heb veelste lang niets van me laten horen. Maar geen bericht, goed bericht, right ;).
Ik zal jullie weer bijpraten.
Ik kwam 's avonds laat aan in Matamata en werd opgepikt door Leigh (zeg: Lie), Lance's vrouw (ik dacht dat de eigenaar van de racestal Lars heette, maar het is dus Lance hihi, lastig al die Engelse namen!). Ze is erg vriendelijkmaar ookverlegen, enze praat heeel zacht en heeft een Iers accent (ze komt oorspronkelijk uit Ierland), waardoor ik met mijn gebrekkige Engels nog meer moeite heb om haar te verstaan. Eenmaal bij hun huis aangekomen (huuuge villa) werd ik verwelkomt doorLance (en een megagrote kwijlhond, groter danTungah, kun je nagaan). Hij lijkt een beetje op Wouter Bos, maar is een stuk minder zeker van zichzelf...dat was in ieder geval mijn eersteindruk. Hij is wat terughoudend, maar aardig en gastvrij. Op stal vertelden ze me dat hij zo zijn momenten heeft, de 'shitty-moods', en waarschuwden me dat ik hem dan beter kon vermijden haha (anders kan hij naar je schreeuwen). Hij staat onder grote druk, aangezien we een van de grootste race stallen in Nieuw-Zeeland zijn, met 60 paarden 'in work' (waarvan 11 met ballen, en ze weten het! Ben al 2 keer keihard gebeten). Dus staat hij onder grote druk om alle eigenaren te pleasen en ik ben hier right on time, want het race-seizoen is just started!
De volgende ochtendkreeg ik een rondleiding door de stallen en ontmoette ik alle werknemers.
Dat zijn:
- Shay; de oudste werkneemster (45 jaar)en volgens haarzelf een dierenfluisteraar
- Stevie; zij is 19 en werkt hier nu 2 maanden, ze haat mensen en houdt van dieren, maar ze is wel vriendelijk naar me
- Brock; hij werkt hier het langst van iedereen, namelijk 3 jaar. Hijis hier gaan werken nahighschoolomdat hij niet weet wat hij wilt doen met z'n leven,dus doet hij dit tijdelijk. Hij is erg aardig maar ook een beetje verlegen haha, maar op een leuke manier
- Rangi; eigenlijk heet hij Richard, maar hij is half maori en Rangi is het maori-woord voor Richard, dus iedereen noemthem Rangi. Hij is de teamleiderenzorgt datalles soepelverloopt en dat iedereen aan het werk is. Hij is echt ontzettend aardig, ik weet zeker de beste baas die je kan hebben van alle stallen!
- EenMaori-guy; hij werkt hier net een week, en ik vergeet z'n naam steeds hihi.Hij vroeg laatst aan mij: 'Do you have a husband?', 'Uhm...excuse me? I'm only 18...', 'What?! You're only 18, I thought you were 25 or something! But are you married?'. Het is hier blijkbaar normaal om op jonge leeftijd te trouwen en kinderen te krijgen. Hij is 19 enwel getrouwd, en zijn vrouw is nog zwanger ook! Er zijn echt veel tienermoeders hier.
- Keanen; een jongen van 14 die hier elke middag werkt en ook op zaterdagochtend (hoor je dat Anouk: hij start zaterdag om half 5 's ochtends!!! Hij lachte zich te pletter toen ik hem vertelde dat mijn lieve zusje zelfs te laat kwam op haar werk dat om 10 uur begon). Hij is heel aardig en gedraagd zich helemaal niet zo jong.
- Shannon
- Charelle
Om jullie een indruk te geven hoe mijn werkdag eruit ziet,het gaat als volgt:
Ik vervloek mijn wekker wanneer die afgaat om half 4 's ochtends (ik vind het 's nachts) en sta op (het helpt om te denken dat het eigenlijk niet veel uitmaaktof mijn wekker nou om half 4 of half 7 afgaat, in beide gevallen ben ik moe en wil ik in m'n warme bedje blijven liggen).Om half 5begint werk en zijn we bezig de paarden uit hun boxen te halen, dekens af te doen, op te zadelen, naar de race-baan te brengen. Dan depaarden die terugkomen van de training een douche geven (en mezelf... ik was in het begin niet zo handig met die tuinslang, schoot alle kanten op), met een spons inzepen (soort spul tegen vliegen, het stinkt), afdrogen en na 10 min. de deken weer opdoen en naar stal brengen. En dat met 60 paarden! Dan als alles opgeruimd is geven we de paarden hun ontbijt en hooi,vegen de boel aan kant en hangen de was op (de handdoeken en dingen die je om de singel doet) en verzorgen de paarden (borstelen, hoeven uitkrabben enmanen en staart kammen). Maar ondertussen... (he mam :P), hebben we mestdiensten, dus omstebeurt moeten we een stuk of4 boxen uitmesten (gelukkigwerkt er sinds kort een Maori-guy bij ons en hijheeft geen ervaring met paarden, dus hij mest de hele ochtend stallenuit, dus hoeven wij minder te doen, joepie!).
Om half 10 zijn we klaar met de ochtend werken en gaat iedereen naarhuis. Ik heb een middagdutje van 11 tot 13 uur en om half 3 moeten we weer aan de bak. Dan mesten we de stallen snel uit (alleen de drollen eruit pikken en water bijvullen), geven we ze hun 'avond'eten en maken hun eten voor de volgende dag klaar. Nog even vegen en klaar is kees. Dan is het half 5 en zijn we vrij! (Ik vertaal het ook letterlijk naar het Engels, ik mocht kiezen welke afternoon ik vrij wilde hebben, en zei 'I will be free on Wednesday'...ze keken me allemaal raar aan. Ze zeggen hier 'off',haha). We zijn dus 1 middag vrij doordeweeks en zaterdagmiddag en zondag zijn we vrij (elk derde weekend moet je werken, maar zondag begin je dan'pas' om 7 uur, wantde paardenhebben dan geen training).
Ik ben tot nu toe naar een 'trial' geweest (een oefenrace-wedstrijd) en een echte race-wedstrijd! De paarden waren hyperactief met uitpuilendeogen die nog net niet uit hun oogkassen rolden, ze waren al volledig bezweet voordat ze hadden geraced. Diearme beestjes, al diestress kan niet gezond zijn. Gelukkigis dat alleen met de wedstrijden. Elke ochtend hebben ze training op de racebaan achter onze stal (waar alle andere stallen in de omgeving ook gebruik van maken, duselke ochtend zijn er iets van 200 paarden daar) en dan zijn zerelaxed.Het verbaast meeigenlijk dat ze zo kalm zijn, ik had verwacht dat ze ook in hun boxen en met opzadelen druk en'high-tensed'waren, maar niets is minder waar: ze zijn rustig, nieuwsgierig en speels. Ze volgen je in hun box en sommige vragen om knuffelsen ze eten je haar op als je niet uitkijkt. Gelukkig maar dat ze er gelukkig uitzien! Een paard, Sarah (een schat van een beest, maar iedereen op stal haat haar, geen idee waarom) deed het met de race-wedstrijd niet zo goed, eigenlijk met alle race-wedstrijden niet, en ze kreeg dus de zak van de eigenaar. Dat betekent dat ze of wordt verkocht en omgeschoold tot een 'normaal' paard (voor dressuur ofzo), of naar een andere race-stal gaat, of als ze haar aan niemand kwijt kunnen...de slager. Shay (de dierenfluisteraar) vertelde me dat Sarah niet wilt racen, en dat ze dus nooit goed zal worden. Ze gaat nu naar een andere race-stal, in ieder geval beter dan de slager. Voor de race-wedstrijden heb ik een t-shirt gekregen met het logo van de race-stal erop, zo cool! Ik vroeg of ik het kon kopen, maar ik mag het houden! Leuk als aandenken. Dit is trouwens de site van de race-stal: http://www.lancenobleracing.co.nz/(voor de geinteresseerden).
Vorig weekend zijn we (Charelle,Karen en een collega van haar) naar Hamilton geweest, naar een shopping-center. M'n handen jeukten bij al die leuke kleding, maar ik heb niets gekocht (op een paar oorbellen na dan).Naast dat het zonde is van m'n geld, is m'n backpack alpropvol dus er past simpelweg niets meer bij haha. We zijn die dag ook naar de bios geweest en ik kon het aardig goed volgen (behalve als ze een woordengrap maakten, dan verstond ik er niets van maar merkte ik aan het lachen van de mensen in de bioscoopzaal dat het een grapje was). Het was een leuke film, maar niet spectaculair ofzo.
Hm...als ik zo naar boven kijk heb ik al aardig wat geschreven haha. Ik kan nog wel even doorgaan, maar m'n vingers zijn bijna gevoelloos van de kou. Ik heb geen zin om het hele verhaal door te lezen om de foutjes te verbeteren, maar gelukkig heb ik een helegoeie spellings-controler genaamd Marjolein! Dus marjo: go your gang!
Big hug!
Lisa
She's got it! Oooh baby, she's got it!
IK HEB DE BAAN!!!
Ik zal jullie vertellen hoe: maandag belde ik die man van Ballymore Stable terug, en hij zei dat hij alleen iemand voor de middag nodig had en dat hij heteerst nog met z'n manager moest overleggen, maar hij zei 'geef me je nummer en ik zal rondvragen of andere stallen nog mensen nodig hebben'. Het klonk dus niet erg positief... Maar ikmoest en zoudie baan krijgen, het is gewoon zo geweldig. Dus ik besloot niet zo snel op te geven en belde hem een uur later weer op en zei dat ik niet opdringerig wilde klinken, maar ik wilde graag met een voorstel komen. Ik zei dat ik geen ervaring had met de race-industrie (dat herhaalde hij namelijk elk gesprek, het zat hem nogal hoog geloof ik), maar dat ik er erg geinteresseerdin benen ik heel graag en snel leer en ik weet hoe je met paarden moet omgaan, de paardentaal, dat is voor elk paard gelijk, right? Dus mijn voorstel was dat ik een week proefdraai in het bedrijf zodat hij kan zien of ik de juiste persoon ben om de functie te bekleden en in het bedrijf pas en of het klikt tussen beide partijen (natuurlijk had ik van tevoren een heel script geschreven in het Engelszodat ik overtuigend en zelfverzekerd overkwam). Hij zei dat het een goed idee was en dat hij er over na zou denken en ik moest hem de volgende dag weer terugbellen. Dus de volgende morgen hing ik weer aan de telefoon volhoop en zenuwen, en hij vertelde me dat hij nog steeds niet met z'n manager had gesproken, maar dat hij iemand van een andere stal heeft gesproken die nog mensen nodig heeft. Hij gaf me zijn nummer (Lars heet de man) en zodra ik had opgehangen belde ik hem meteen op. Lars klonk ook ontzettend aardig (net als de Ballymore Stable man) en hij vertelde wat over zijn bedrijf (40 race-paarden, 8 full-time werknemers) en over de functie (werktijden en verdiensten (500 tot 600 dollar per week)). Ik had ook accomodatie nodig en hij zei dat hij wel een paar adresjes wist en zou gaan rondbellen voor mij. 'Maar je bent geinteresseerd in de baan?' vroeg hij. Wat is dat voor stomme vraag...natuurlijk! Hij zei dat ik hem morgen terug moest bellen, dus zo gezegd zo gedaan. En ja hoor, hij heeft accomodatie gevonden! Ik kan bij een meisje die ook op de stal werkt slapen. Zij is ook 18 en woont bij haar moeder en ze hebben nog een extra kamer. Gewoon perfect!!!
Ik ben zo blij! Ik ga daar dus voor de komende twee maanden werken. Vandaag ga ik er naartoe, om 16.10 vertrekt mijn bus vanuit Auckland naar Hamilton. Daar moet ik overstappen op de bus naar Matamata en daar arriveer ik om 19.30. Lars staat me daar op te wachten. I'm so excited!
Ik hou jullie op de hoogte ;).
Lovelovelovelove xxx
